| orgaan voor de christelijke gereformeerde kerken | 20-10-2006 |
|
Voorpagina Actueel  Archief Links Mensen in Buitenland Reageren Word Abonnee Donateurs bedankt! |
Commentaar: Wet Maatschappelijke Ondersteuning – Iets voor de diaconie?Als christenen hebben we de plicht om mensen te helpen die in de problemen zitten. Dit geldt uiteraard voor de wereldwijde nood, maar zeker ook voor de nood in ons eigen land, stad en dorp. De opdracht van Christus is daar heel duidelijk in: als eerste gebod geeft Hij ons het liefhebben van God en als tweede, daaraan gelijk, het liefhebben van je naaste. Het liefhebben van je naaste vloeit als het ware voort uit het liefhebben en dienen van God, het is een opdracht!Ondanks dat het met de economie weer wat beter gaat, zijn er toch veel mensen die in moeilijkheden zitten. De sociale vangnetten van ons land zijn niet altijd voldoende om dit te voorkomen. De sociale voorzieningen in ons land worden gereorganiseerd, denk bijvoorbeeld aan de WW en WAO of WIA uitkeringen, wat de nodige problemen met zich mee zal brengen. Het is niet altijd alleen de financiële nood die hoog is, het kan ook gaan om gezondheidsproblemen of maatschappelijke problemen. Inmiddels zijn er in ons land veel (christelijke) organisaties actief die hun werk zo goed mogelijk proberen te doen. Zo zijn daar bijvoorbeeld Dorcas, Gave, Ontmoeting, De Hoop, Terwille, Woord en Daad, Chris, etc. Veel verschillende organisaties met ieder een eigen doelgroep of probleemgebied. Soms blijkt het echter moeilijk om die hulpverleners te benaderen, omdat ze niet bekend zijn of omdat de stap om er aan te bellen te groot is. Van oudsher is Nederland een verzorgingsstaat die de hulp aan de naaste heeft overgenomen van de kerk en de diaconieën. Mede daardoor is in de loop der jaren de kerk het verleerd om deze grote maatschappelijke verantwoordelijkheid op zich te nemen. Maar daar lijkt verandering in te moeten komen. Nu de sociale voorzieningen gereorganiseerd worden en de overheid de Wet op de Maatschappelijke Ondersteuning heeft geïntroduceerd, komt er (weer) een belangrijke taak bij de kerk en de diaconie te liggen voor wat betreft de zorg voor de naaste. Mede door de steeds verdergaande individualisering en de steeds verder afnemende solidariteitsgevoelens zal het niet de makkelijkste weg om te bewandelende zijn, maar wel een noodzakelijke. De essentie van de wet is als volgt samen te vatten: Mensen die problemen ondervinden vanwege bijvoorbeeld ouderdom of een handicap kunnen desondanks prima deelnemen aan de samenleving. Via de verschillende instanties krijgen zij, terecht, hulp van de overheid, maar die hulp moet aangevuld worden door middel van het inzetten van diverse vrijwilligers en mantelzorgers. De verantwoordelijkheid voor het uitvoeren van deze wet is bij de gemeenten belegd en daardoor is er een mogelijkheid geboden aan de kerkgemeenschappen om daar op lokaal niveau op in te spelen. In sommige steden zie je zelfs de ontwikkeling dat verschillende kerkgenootschappen samen met de gemeente om de tafel gaan zitten om de uitwerking van de wet met elkaar te bespreken. Om de vraag uit de titel te beantwoorden: Jazeker is dit een taak voor de diaconieën. Dat wil niet zeggen dat de diaconieën alles zelf maar moeten regelen. Integendeel. Ze moeten goed weten welke wegen er te bewandelen zijn en wat de mogelijkheden zijn om bepaalde problemen aan te pakken. Als een soort spin in het web kan de diaken de zorg rondom mensen coördineren en zo werken aan de opdracht van de Heer. Bedum René Nicolai |