Terwijl ik dit schrijf, staat buiten een aanhangwagen vol met snoeiafval te wachten om naar de milieustraat in Hoogeveen gebracht te worden.
Na een weekje vakantie op Ameland was een enkele blik op de tuin genoeg om te concluderen dat er hoognodig ingegrepen moest worden. Het groeizame weer heeft een soort groene explosie teweeg gebracht in de tuin van de pastorie. Nu houden mijn vrouw en ik wel van tuinieren dus het was geen straf om met enig ‘liefdevol geweld’ door de tuin te gaan.
Een van de mooie dingen aan tuinieren is voor mij dat het me tijd en ruimte geeft om mijn gedachten te laten gaan. Gedachten en ideeën die achter mijn bureau soms in geen velden of wegen te bekennen zijn, komen zomaar boven terwijl er geharkt, gewied en gemaaid wordt.
Vakantie vieren betekent voor ons terugkijken en overdenken. We keken tijdens dat weekje Ameland terug op het kerkelijke seizoen dat alweer achter ons ligt. Dankbaar voor ontvangen kracht en gezondheid om het werk waartoe ik me geroepen weet, te kunnen doen.
Daarbij kwam het beeld dat Paulus gebruikt in 1 Korintiërs 3 bij me naar boven. Paulus vat het werk voor de gemeente van Christus samen met de twee werkwoorden ‘planten’ en ‘begieten’.
Planten en begieten is nodig voor een gezonde tuin. Maar zal er ook groei zijn? En hopelijk ook bloei?
Dat ligt niet in onze hand. Wat er onder de grond gebeurt met het geplante zaad, heeft iets onnavolgbaars. Ja, we kunnen het biologisch misschien uitleggen. Zelfs met de Bijbel kunnen we er woorden aan geven, namelijk dat het zaad in de aarde eerst moet sterven, voordat het tot leven kan komen (1 Kor. 15). Maar precies dat proces hebben wij niet in de hand. Dat ligt in de handen van onze Schepper. Hij die alles geschapen heeft, schept elke dag nieuw leven. Hij geeft groei.
Juist ook waar het ons geloof betreft.
God geeft geloof. En Hij schakelt mensen in, om geestelijk leiding te geven. Ouderlingen, predikanten, evangelisten, zendelingen en ‘gewone gemeenteleden’.
We zaaien Gods Woord. Met liefde, geduld en volharding.
Dat is prachtig.
En soms moeilijk. Als er geen merkbaar ‘resultaat’ is; je de groei en bloei niet ziet. Dat gevoel van ‘ploegen op de rotsen’.
Eenmaal thuisgekomen deed onze tuin een getuigenis
Voor onze vakantieweek waren we druk geweest in de tuin, maar pas tijdens onze afwezigheid is de tuin tot volle bloei gekomen.
En ja, een kar vol snoeiafval en onkruid zien we slechts als bijkomstigheid. Maar ik moest opnieuw leren, dat God alles in handen heeft.
Dat Hij werkelijk de Getrouwe is, die vol liefde en aandacht zorgt voor groei en bloei in mensenlevens.
Alexander Aalderink
Noordscheschut