We leven in een tijd waarin iedereen een mening heeft en die ook graag laat horen. Op sociale media, aan talkshowtafels, in de politiek en ook aan de keukentafel. Het lijkt wel alsof we steeds minder goed met verschillen kunnen omgaan. Wie anders denkt, is al gauw iemand die het niet begrepen heeft. Of erger: iemand met wie je eigenlijk niet meer in gesprek hoeft.
Dat noemen we polarisatie. Het is een woord dat we steeds vaker horen. Maar achter dat woord gaat iets schuil wat dichterbij komt dan we misschien denken. Want polarisatie begint niet alleen in Den Haag of op sociale media. Ze kan zomaar aan onze eigen tafel zitten, en in ons eigen hart. Ook in onze eigen kerk.
Het verdrietige is dat we soms meer energie steken in het bestrijden van elkaars standpunten dan in het verstaan van elkaars hart. We luisteren om te kunnen reageren, niet om te begrijpen. We zoeken bevestiging bij mensen die hetzelfde denken en mijden degenen die ons tegenspreken. Zo ontstaan er kampen. En voor we het weten, wordt de ander niet langer een broeder of zuster, maar iemand die aan de verkeerde kant staat.
Juist in de kerk is dat pijnlijk. We belijden immers dat we één zijn in Christus. We eten hetzelfde brood en drinken dezelfde wijn. Dat betekent niet dat we allemaal hetzelfde moeten denken. De kerk is geen verzameling gelijkgestemden. Er is ruimte voor verschil van inzicht, voor vragen en zelfs voor stevige meningsverschillen. Maar er is geen ruimte voor de gedachte dat mijn gelijk belangrijker is dan het gelijk van de ander.
Paulus schrijft in Filippenzen 2 dat we niet alleen oog moeten hebben voor onze eigen belangen, maar ook voor die van anderen. Dat vraagt iets van ons. Het vraagt de bereidheid om soms te zwijgen, om opnieuw te luisteren en misschien zelfs te erkennen dat de ander ook een punt heeft. Luisteren is geen zwaktebod. Het is christelijke moed.
Misschien moeten we opnieuw leren dat eenheid niet betekent dat we elkaar altijd gelijk geven, maar dat we elkaar niet loslaten. Dat we het oneens kunnen zijn zonder elkaar af te schrijven. Dat we de waarheid hooghouden, maar de liefde niet verliezen.
In een samenleving die steeds harder roept, zou de kerk een plek moeten zijn waar mensen weer leren luisteren. Niet omdat verschillen er niet toe doen, maar omdat de liefde van Christus groter is dan onze verschillen.
De vraag is dus niet alleen aan welke kant we staan. De vraag is vooral: hoe staan we tegenover
elkaar?
Jurrian Oosterbroek, Hoogeveen