Hij gaat het huis uit ….
Kinderen worden geboren. Ouders voeden ze – als het goed is – op met het oog op volwassenheid van die kinderen. Jarenlang voeren ze de ‘regie’ over het leven van hun nageslacht en dan breekt geleidelijk of vrij abrupt het moment aan dat ze het ouderlijk huis verlaten. Ze gaan op kamers, gaan samenwonen of trouwen, gaan op zichzelf wonen. Een hele stap voor het kind en ook voor de ouders.
Soms ga je over zaken pas nadenken als die je overkomen. Natuurlijk weet ik dat kinderen op enig moment – min of meer – op eigen benen gaan staan. Maar weten is wat anders dan meemaken dat jouw eigen kind die stap maakt. In september 2010 ging onze oudste in Delft werktuigbouwkunde studeren. De afstand Groningen-Delft bedraagt ruim 235 km. Heen en weer reizen is dan teveel gevraagd. En daarom diende zoonlief op kamers te gaan wonen. Eerst op een tijdelijk adres en vanaf februari 2011 kon hij op een ander adres een ‘definitieve’ kamer inrichten.
Vasten en minderen
zaterdag, 28 januari 2012 09:51 | Auteur: D. J. Steensma |
Dr. A. A. Teeuw, theoloog en verpleeghuisarts, heeft aan dergelijke vragen een boekje gewijd. Hij schrijft daarin over de bijbelse gegevens met betrekking tot vasten, hoe in de geschiedenis daarover is gesproken en hoe wij daarover zouden moeten denken.
Kerk in de buurt
zaterdag, 28 januari 2012 09:46 | Auteur: Mark Bergsma |
Zo gaat het sinds bijna een jaar iedere zondag. In de kerk staan nu twee bossen bloemen. Een bos bloemen gaat zoals we dat gewend waren naar iemand uit de gemeenschap van de kerk. De andere bos gaat naar iemand die woont in de buurt van de kerk en wordt bezorgd door een van de dames die de buurtbloemetjes rondbrengen en die bij voorkeur ook in de buurt (Delfzijl Noord) woont. De gedachte daarachter is dat na zo'n eerste contact je elkaar op straat of in de winkel ook weer tegen kunt komen en je dan ook nog even kunt informeren hoe het gaat met die ander. Lezerspodium
zaterdag, 28 januari 2012 09:52 | Auteur: A. Moolhuizen |
Geen applaus ?! Naar aanleiding van het artikel van Pieter Sijtsma in het Kerkblad voor het Noorden van vrijdag 13 januari 2012. Wat kunnen we toch lekker spontaan zijn in de kerk. Wij nuchtere Hollanders zijn het niet gewend om te applaudisseren, laat staan te dansen, in de kerk! Een spontane opwelling van dankbaarheid naar de Heer, in welke vorm dan ook, moet maar onderdrukt worden, zelfbeheersing is immers een grote deugd! En applaus voor de gaven die uitgedeeld zijn aan zingende of musicerende gemeenteleden, dat kan al helemaal niet, het zijn immers gaven van de Heer?
Het zal je familie maar zijn
zaterdag, 28 januari 2012 09:43 | Auteur: Alexander Weggemans |
|
Een week lang geen tv kijken? Af en toe geen vlees eten? Je onthouden van alcoholische dranken? Een sobere levensstijl zodat je met het geld dat je bespaart zending en hulpverlening kunt steunen? Doet wie vast beter dan wie dat niet doet? Zouden we ons sterk moeten maken voor een herwaardering van een oud gebruik?
'We komen u een bloemetje brengen namens de kerk.' Het is zondagmiddag en één van de dames die de 'buurtbloemen' wegbrengt staat voor de deur bij een oudere buurtgenote. 
Is jouw moeder prostituee? Heeft je vader wel eens een andere man omgelegd, zodat hij er met diens vrouw vandoor kon gaan? Het antwoord op die vragen hoef ik niet per se te weten. Waar ik wel benieuwd naar ben is dit: zou je het op je school willen vertellen, voor een volle aula? Of zou je het op laten tekenen in een boek over de geschiedenis van je familie? Waarschijnlijk niet. Je schaamt je ervoor. Je wilt niet dat jouw goede naam lijdt onder de zwarte schaapjes in de familie.