Op het moment dat ik dit commentaar schrijf, is het een beetje aan het regenen. Geen grote hoeveelheden, lang niet genoeg om het watertekort aan te vullen, maar het is water. Na weken waarin de zon bijna vanzelfsprekend scheen, het gras steeds bruiner werd en de tuin om water leek te roepen, veranderde het weer. De temperatuur daalde, er was bewolking en regen tikte tegen de ramen.
Niet spectaculair. Geen stortvloed, maar dagen met lagere temperaturen, wolken en regen. De aarde dronk. Het gras begon voorzichtig weer groen te worden. Alsof de schepping opgelucht ademhaalde.
Misschien is dat wel een beeld voor de kerk. Ook daar kennen we droge perioden. Tijden waarin weinig lijkt te groeien. We maken ons zorgen over kerkverlating, over jongeren die afhaken, over gemeenten die kleiner worden. We spreken over spanningen en verschillen. Soms kan het geestelijke leven zelf erdoor worden aangetast. We verlangen naar zegen, naar geestelijke opleving, naar mensen die geraakt worden door het Evangelie.
We bidden om regen. Maar herkennen we de regen ook wanneer God die geeft? Gods zegen komt niet altijd in de vorm die wij hadden bedacht. Misschien gebeurt er iets in het leven van een jongere die nog vol vragen zit. Misschien komt iemand voorzichtig voor het eerst in de kerk. Misschien vraagt iemand na jaren van afstand ineens naar God. Misschien raakt een preek iemand zonder dat de predikant daar ooit iets van hoort.
Geen stortbui. Een paar druppels. Na droogte zijn een paar druppels kostbaar. De profeet Zacharia zegt: Veracht de dag der kleine dingen niet (Zach. 4:10). Dat woord gaat niet over regen na een periode van droogte, maar dat woord leert ons bijbels denken. Wij kijken gemakkelijk naar aantallen, zichtbare resultaten en grote bewegingen. God begint blijkbaar vaak klein. Een mosterdzaadje. Vijf broden en twee vissen. Een Kind in een kribbe. Het helpt als we in de kerk opnieuw leren kijken naar het kleine.
Natuurlijk mogen zorgen benoemd worden. Droogte is droogte. Wie doet alsof dor gras frisgroen is, helpt niemand. Ook in de kerk hoeven we problemen niet mooier te maken dan ze zijn. Maar zorgen kunnen ons zicht ook vernauwen. Dan zien we vooral wat verdwijnt en nauwelijks meer wat God nog geeft.
Jongeren met grote behoefte aan bijbels onderwijs. Een oudere die trouw bidt voor de gemeente. Iemand die na een moeilijke tijd zegt: ‘Ik heb de Heere toch niet kunnen loslaten.’ Een kerkenraad die midden in ingewikkelde omstandigheden samen op de knieën gaat. Druppels op droge grond.
En misschien is er nog iets. Een koelere periode na weken van hitte leert ons dat niet alles altijd aangenaam hoeft te voelen om goed te zijn. Regen kan een vakantiedag bederven en tegelijk een zegen zijn voor het land.
Zo kan het ook in de kerk gaan. Niet alles wat ons teleurstelt, is daarom verkeerd. Niet iedere periode waarin plannen anders lopen dan gehoopt, is geestelijke achteruitgang. God kan juist in tijden van beperking, teleurstelling en afhankelijkheid Zijn gemeente leren waar haar leven werkelijk vandaan komt.
Niet van onze plannen. Niet van onze slagkracht. Niet van volle agenda’s of indrukwekkende cijfers. Maar van Hem.
Jurrian Oosterbroek, Hoogeveen