Bij populisme denken we vaak aan politici die inspelen op gevoelens van die leven onder het volk. Onvrede over verminderde koopkracht, angst over teveel migranten, de stikstofproblematiek, noem maar op. Met name populistische partijen spelen daar handig op in en willen zo vooral het ‘gewone volk’ voor zich winnen. Niet zelden wordt er angst gezaaid om vervolgens daar handig op in te spelen. Gevoelens worden bepalend. Complexe problemen worden al te simplistisch voorgesteld. En dat in verkiezingstijd beloften gedaan worden die niet nagekomen kunnen gaan worden lijkt in de vaak ronkende speeches van populisten een bijkomstigheid die van geen belang is.

Als u dit leest ligt het, als het goed is, allemaal achter ons, maar op het moment dat ik dit schrijf komt het nog. Ik verblijf momenteel in Indonesië, waar ik, samen met een viertal studenten van de Theologische Universiteit Apeldoorn, ben uitgenodigd om deel te nemen aan een zogenaamde gospel-rally op Sumatra.

In Nederland is het wettelijk geregeld dat mensen die werken vakantie krijgen. Elk jaar krijg je minimaal het aantal uren dat je per week werkt. Voor kinderen en jongeren zijn er vakanties waarin ze niet naar school toe moeten. Er kan even afstand genomen worden van school, huiswerk en alle dingen die moeten. Een periode van rust.

Op het moment dat ik dit commentaar schrijf, is het een beetje aan het regenen. Geen grote hoeveelheden, lang niet genoeg om het watertekort aan te vullen, maar het is water. Na weken waarin de zon bijna vanzelfsprekend scheen, het gras steeds bruiner werd en de tuin om water leek te roepen, veranderde het weer. De temperatuur daalde, er was bewolking en regen tikte tegen de ramen.