Als u dit leest ligt het, als het goed is, allemaal achter ons, maar op het moment dat ik dit schrijf komt het nog. Ik verblijf momenteel in Indonesië, waar ik, samen met een viertal studenten van de Theologische Universiteit Apeldoorn, ben uitgenodigd om deel te nemen aan een zogenaamde gospel-rally op Sumatra.
Op het moment dat ik dit commentaar schrijf, is het een beetje aan het regenen. Geen grote hoeveelheden, lang niet genoeg om het watertekort aan te vullen, maar het is water. Na weken waarin de zon bijna vanzelfsprekend scheen, het gras steeds bruiner werd en de tuin om water leek te roepen, veranderde het weer. De temperatuur daalde, er was bewolking en regen tikte tegen de ramen.
Veel (groot)ouders verlangen ernaar dat hun kinderen naar de kerk gaan. Niet alleen omdat het moet, maar ook omdat zij de Here Jezus liefhebben en Hem willen volgen. Voor velen is dit een (blijvende) zoektocht. Hoe stimuleer je je kinderen om naar de kerk te gaan?
Wie had het ooit kunnen bedenken! Het is een item waar op wereldniveau over wordt nagedacht: van wie is de maan? Als je het een normaal mens zou vragen, denk ik toch dat je vreemd zou worden aangekeken. Überhaupt de suggestie al!
Terwijl ik dit schrijf, staat buiten een aanhangwagen vol met snoeiafval te wachten om naar de milieustraat in Hoogeveen gebracht te worden.
Na een weekje vakantie op Ameland was een enkele blik op de tuin genoeg om te concluderen dat er hoognodig ingegrepen moest worden. Het groeizame weer heeft een soort groene explosie teweeg gebracht in de tuin van de pastorie. Nu houden mijn vrouw en ik wel van tuinieren dus het was geen straf om met enig ‘liefdevol geweld’ door de tuin te gaan.
