Op het moment dat ik dit commentaar schrijf, zit ik buiten uit de wind in de zon. Heerlijk! Het voorjaar komt eraan. De sneeuwklokjes hebben gebloeid of bloeien nog, de narcissen staan op springen en de tulpen zijn volop in ontwikkeling. ’s Morgens is het al wat eerder licht en ’s avonds al wat later donker. We gaan weer een mooie tijd van het jaar tegemoet. Wat een zegen dat de seizoenen elkaar opvolgen en dat wij daar niets over te zeggen hebben. Het komt en gaat op z’n tijd of beter gezegd op Zijn tijd. De lente staat voor een nieuw begin, fris groen, hoop en perspectief.

Op mijn vorige commentaar (‘Je eigen bijbeltje’, oktober 2025) kreeg ik verschillende reacties. Het belang van het meenemen van je eigen bijbel naar de kerk werd onderstreept. Ook kreeg ik te horen dat enkele mensen een nieuwe bijbel hebben gekocht om te fungeren als nieuwe kerkbijbel. Mooi!

In de ene kerk wordt er meer vorm en inhoud gegeven aan het collectemoment dan in de andere. Tot aan de coronacrisis was het collectemoment nog vrij uniform: enkele diakenen lieten één, twee of zelfs drie collectezakken door de rijen gaan.

Zoals het velen bezighoudt, geldt het ook voor mij. Het gebeuren rond het mogelijke scheuren van ons kerkverband. Een verdeeld huis. We staan erbij en kijken ernaar en zijn daarbij als gewone gemeenteleden niet meer dan toeschouwers. Als ik ergens naar kijk, probeer ik het te begrijpen en in een beeld te vangen. In dit geval kwam het schaakspel me in gedachten. Bij het schaken draait het allemaal om de koning. Wie de koning verliest, heeft verloren. Schaakmat! Alle andere stukken staan ten dienste van de koning.