Dit is mijn zesenveertigste en laatste commentaar voor dit mooie Kerkblad voor het Noorden. Na bijna tien jaar in de redactie stop ik ermee. En eerlijk gezegd had ik tien jaar geleden niet gedacht dat dit kerkblad nog zou bestaan. Want er zijn nogal wat kerkbladen ter ziele gegaan. Maar we staan nog steeds stevig! En een paar weken geleden is het kerkblad weer in een nieuw jasje gestoken. Een nieuwe drukker een nieuw formaat (terug bij het oude). Zo zijn we weer up-to-date. Hopelijk bent u er blij mee.

Commentaar geven is voor de meeste dominees geen probleem. En toch is het altijd weer zoeken naar een goed onderwerp. Om up-to-date te zijn en iets zinnigs te schrijven. Het is gemakkelijk om steeds weer terug te komen op je stokpaardjes en je vaste onderwerpen. En dat moet je zien te voorkomen.

Daags na mijn verjaardag in juni zijn mijn man en ik er tussenuit gepiept. Eigenlijk hebben we te veel te doen, maar omdat dat toch niet lukt zijn we zomaar weggegaan. En nu zitten we al een hele poos in Scandinavië en hopen 1 september het normale leven weer op te pakken. Want wij willen rust.

Wat een pijnlijke vertoning op de onlangs gehouden democratische conventie in Chicago. Niet ver van de ingang van het congrescentrum was een tijdelijke kliniek ingericht. Ter plekke kon je er een gratis abortus laten uitvoeren. En ook een gratis sterilisatie zat in het pakket.

Wat een doorgeslagen zootje. Pijnlijk ook. Abortus als een tussendoortje tijdens een congres en teruggebracht tot een louter technische ingreep waar we natuurlijk allemaal recht op hebben. En dan de sterilisatie. Het deed me denken aan een uitspraak van de beroemde Russische dissident Alexander Solzjenitzyn (1918-2008). Volgens hem was abortus een signaal dat de westerse wereld de hoop op de toekomst had verloren. Als er geen toekomst meer is, waarom zou je nog kinderen ‘op de wereld zetten’.

Vorig jaar schreef ik over het zingen van psalmen en liederen in de eredienst. Iemand sprak me erop aan en zei dat het belangrijk is om eigentijdse liederen te zingen. Een ander reageerde in een brief en benadrukte het waardevolle van de psalmen: ‘We zingen Gods Woord na. Gods eer, macht en majesteit, maar ook onze onvolkomenheid en afhankelijkheid. De Heilige Geest komt er in mee. Vroeger heb ik ze geleerd en dan zitten ze niet alleen in je hoofd, maar ook in je hart!’