Op het moment dat ik dit commentaar schrijf, is het dankdag voor gewas en arbeid. De Bijbel op mijn bureau ligt opengeslagen bij Psalm 67. Over dit Schriftgedeelte zal het vanavond in de dienst gaan. Een psalm voor dankdag, al zou het net zo goed een psalm kunnen zijn voor de biddag. Er wordt in vers 2 namelijk een gebed, een wens uitgesproken om de zegen van God.

Woensdag 6 november aanstaande is het, D.V., dankdag voor het gewas en de arbeid: we brengen onze dank bij de Here voor de zegen die Hij ons nog altijd geeft. We belijden dat het de Here God is die de hemel en de aarde door zijn hand voortdurend in stand houdt en regeert. Hij zorgt voor de schepping. Hij geef ons tot op de dag van vandaag, vanuit zijn goedheid, wat wij nodig hebben voor het in stand houden van ons leven. Daarom houden we dankdag.

En toch, als ik aan die dankdag denk, komt de vraag best wel eens bij me boven of de dank die we op dankdag naar de Here God verwoorden echt uit ons hart komt. Die vraag komt bij mij op vanuit twee ‘bronnen’, als ik ze zo maar even zal noemen.

Vandaag de dag zijn er heel wat filmpjes op Youtube te bekijken die gaan over het verzorgen van je huid. Met een duur woord wordt dit skincare routine genoemd. Een routine die zich ’s morgens en ’s avonds herhaalt. Vrouwen prijzen bepaalde producten aan en laten zien hoe je die producten gebruikt. Het gaat in die routines niet om een enkele dag- of nachtcrème, maar het kan oplopen tot acht of negen verschillende producten die na elkaar gebruikt moeten worden.

Nu zijn het niet alleen volwassenen die deze filmpjes maken en bekijken. Er zijn inmiddels ook jonge kinderen die dit soort filmpjes opnemen. Kinderen van vier of vijf jaar oud die iedere ochtend en avond een half uur tot een uur besteden aan de verzorging van hun huid. De filmpjes worden honderdduizenden keren bekeken.

Afgelopen zondag is in veel kerken aandacht besteed aan de bijzondere band van ons als christelijke kerken en het volk Israël. Normaliter is die jaarlijkse Israëlzondag een mooie gelegenheid om met elkaar onze wortels te verkennen. Als christelijke kerk delen we met het Joodse volk het Oude Testament. Jezus was een Jood en samen als volk Israël en christelijke kerk gaan we een grote toekomst tegemoet. Een toekomst die staat of valt met de persoon van Jezus Christus, de Messias die al gekomen is.