In de ene kerk wordt er meer vorm en inhoud gegeven aan het collectemoment dan in de andere. Tot aan de coronacrisis was het collectemoment nog vrij uniform: enkele diakenen lieten één, twee of zelfs drie collectezakken door de rijen gaan.
Op mijn vorige commentaar (‘Je eigen bijbeltje’, oktober 2025) kreeg ik verschillende reacties. Het belang van het meenemen van je eigen bijbel naar de kerk werd onderstreept. Ook kreeg ik te horen dat enkele mensen een nieuwe bijbel hebben gekocht om te fungeren als nieuwe kerkbijbel. Mooi!
Afgelopen maand vierden we Kerst. In de kerk stonden we stil bij Jezus’ komst naar deze wereld. Buiten de kerk lijkt Kerst vooral een feest van gezellig samenzijn. Reclames en media tonen rijkgevulde tafels, warme lichtjes en lachende mensen. Alles ademt verbondenheid. Maar wie goed om zich heen kijkt, voelt soms juist de spanning. Want de werkelijkheid is vaak anders. Stiller. Kwetsbaarder.
Zoals het velen bezighoudt, geldt het ook voor mij. Het gebeuren rond het mogelijke scheuren van ons kerkverband. Een verdeeld huis. We staan erbij en kijken ernaar en zijn daarbij als gewone gemeenteleden niet meer dan toeschouwers. Als ik ergens naar kijk, probeer ik het te begrijpen en in een beeld te vangen. In dit geval kwam het schaakspel me in gedachten. Bij het schaken draait het allemaal om de koning. Wie de koning verliest, heeft verloren. Schaakmat! Alle andere stukken staan ten dienste van de koning.
Al voor de verkiezingen waren de geluiden optimistisch. Er zou een kabinet moeten komen vóór de Kerst. Na de verkiezing bleek dat dit niet eenvoudig zou gaan worden. Verkenner Koolmees achtte de kans op een kabinet vóór de Kerst niet heel groot nadat hij alle fractievoorzitters gesproken had.
