Afgelopen maand vierden we Kerst. In de kerk stonden we stil bij Jezus’ komst naar deze wereld. Buiten de kerk lijkt Kerst vooral een feest van gezellig samenzijn. Reclames en media tonen rijkgevulde tafels, warme lichtjes en lachende mensen. Alles ademt verbondenheid. Maar wie goed om zich heen kijkt, voelt soms juist de spanning. Want de werkelijkheid is vaak anders. Stiller. Kwetsbaarder.

We zijn er op de een of andere manier allemaal mee bezig, met wat er in ons kerkverband gebeurt. Het is uitermate actueel. Als dit nummer op de mat valt, is er weer van alles bijgekomen. Er werd een bijeenkomst gehouden; een vergadering vond plaats; brieven en commentaren werden geschreven, en we zijn er allemaal op de een of andere manier in betrokken.

Al voor de verkiezingen waren de geluiden optimistisch. Er zou een kabinet moeten komen vóór de Kerst. Na de verkiezing bleek dat dit niet eenvoudig zou gaan worden. Verkenner Koolmees achtte de kans op een kabinet vóór de Kerst niet heel groot nadat hij alle fractievoorzitters gesproken had.

De Christelijke Gereformeerde Kerken stonden voorheen bekend om hun diepe verlangen om elkaar vast te houden. Ook al waren de thema’s ingewikkeld, denk aan vertalingen van de Bijbel, berijmingen die gezongen mochten worden, het uitzenden van diensten via radio en zeker via de televisie, men vond altijd een manier om elkaar vast te houden.