Corona en de gezinssituatie maken dat ik me meer dan anders richt op wat men met verschillende termen aanduidt als het einde, de laatste reis, of het sterven.

Sommige goedbedoelende mensen zeggen soms: het komt wel goed. Blijf bidden. Er komt vast wel een nieuw medicijn. De Heer doet nog altijd wonderen. Zouden die mensen misschien wíllen dat het goed met je gaat? En dat je bidt, vecht en sterk bent? Maar de tumoren blijven groeien. En waarom zou het nu wel goed, of zelfs beter gaan? Omdat wij opstaan tegen kanker? Omdat opgeven geen optie is? Maar wat als de kanker sterker is en ik moét opgeven? Kunnen wij nog accepteren dat veel mensen moeten opgeven, omdat ze zó ziek zijn, dat ze doodgaan? En moeten we doodzieke mensen niet ook gunnen (accepteren), dat ze doodziek zijn en dat ze daar verdriet over hebben?   

Volgende week zondag is het hulpverleningszondag. We krijgen informatie en er zijn verschillende doelen waarop we geattendeerd worden, om handen en voeten te geven aan Gods liefde. Dat zal best allemaal goed gaan, en ik beveel het ook van harte aan.

 

Wat mij momenteel (weer) echt bezighoudt is de situatie die nu al zo lang duurt, en waarvan we bij vlagen nog beelden meekrijgen. In mijn beleving echter al aardig wat minder. Maar de situatie is er nog steeds. Ik denk aan al die kinderen die van hot naar haar worden meegesleurd over deze wereld. In het land waar ze geboren werden, is het niet meer veilig, en daarom zijn ze door hun ouders meegenomen op hun vlucht: weg uit de ellende, weg uit het geweld, weg uit het gevaar. Die kinderen kunnen daar niets aan doen. Ze zijn geboren in een wereld waar – laat ik het zo zeggen – het hart uit verdwenen is. Ze leven in een wereld en in omstandigheden waarin het geen zin lijkt te hebben om te dromen, omdat de hoop waarover het in dromen gaat al kapotgeslagen werd, nog voordat er gedroomd kon worden.

 

De wereld hangt van crises aan elkaar. Een energiecrisis: eindeloos hoge prijzen van gas, olie. Het zorgt voor een run op haardhout, dat ook onbetaalbaar is geworden. En voor dikke wintertruien, in huis gedragen zodat de thermostaat een graadje lager kan. En voor inflatie – of was dat er al… Ach, ik ben ook geen econoom.

 

Er is ook nog steeds, al bijna twee jaar, wereldwijd een coronacrisis. De derde, vierde, vijfde, zesde golf. Opnieuw code zwart. Opnieuw een (gedeeltelijke) lock-down, opnieuw mondkapjes – allemaal dingen die allang verleden tijd zouden moeten zijn. En toch is het niet zo, we zitten er nog steeds middenin. En hoe dat komt? Ach, ik ben geen viroloog.

Op het moment dat ik dit commentaar schrijf, is ons land volledig in een lockdown. De kerkdiensten vinden zonder of met heel erg weinig mensen plaats en het openbare leven ligt grotendeels stil. Dat allemaal omdat de dreiging van de omikron-variant van het corona-virus groot is en de zorg zomaar weer overbelast zou kunnen gaan worden. Dat willen we natuurlijk niet.

 

In een commentaar probeer je iets te schrijven over iets actueels, in de kerk, in de samenleving, of waar dan ook. En op dit moment is dan het eerste wat in je opkomt natuurlijk ‘corona’. Het hoge aantal besmettingen, de ziekenhuisopnames, patiënten die wachten op een hoognodige behandeling, maar waar geen plek voor is, vaccinaties en boosterprikken, maatregelen, rellen en protestmarsen, uitbraken, psychische schade, economische schade, sterfgevallen… allemaal woorden waarvan iedereen direct snapt wat je daarmee bedoelt.

 

Commentaar

  • Zeven vinkjes 2022-07-01 18:00:29

    Zomaar op een avond word ik gefascineerd door het verhaal van een schrijver, die aan tafel zit bij één...

  • Vluchtelingen 2022-06-17 17:01:48

    Komende maandag, 20 juni, is het Wereldvluchtelingendag. Al sinds 2001 is deze dag door de...

  • Godsdienstvrijheid een zegen 2022-06-03 15:31:24

    Het is gewoon een gegeven. Onze samenleving wordt steeds seculierder. Onlogisch is het niet dat...

  • Kirill 2022-05-20 17:21:12

    Kirill, of Cyril is 75 jaar en sinds 2009 de patriarch van Moskou en van alle Russen en de Primaat van de...