Vorige week was ik met een groep studenten van de Theologische Universiteit Apeldoorn bij All Nations Christian College, vlak boven Londen. In het missie-statement van All Nations staat dat zij bijbels gewortelde, hoopvolle en cultureel relevante betrokkenheid bij Gods missie willen cultiveren door discipelen van Jezus Christus te trainen en toe te rusten in samenwerking met de wereldwijde kerk.

Na een verjaardag waarbij de hele familie gezellig langs is gekomen en iedereen gezellig is en tevreden met een volle maag naar huis gaat, blijft het toch nog door mijn hoofd spelen: ‘Had ik toch dit, moest ik niet ook dat?’ tot ik mezelf vermanend toespreek en mezelf voorhoud dat het genoeg was. Genoeg is genoeg. Met de bedoeling erover op te houden. Helaas gebeurt dat laatste niet. Het zeggen en denken van deze drie woorden heeft een storm van gedachten tot gevolg.

Als dit kerkblad verschenen is, is het bijna zover dat de Generale Synode bijeen komt in Rijnsburg. Op donderdag 20 juni voor de bidstond en voor de eerste kennismaking met elkaar en op vrijdag 21 juni voor de eerste zittingsdag. Op die dag is de officiële opening van de synode, wordt het moderamen gekozen en wordt het werk verdeeld over verschillende commissies.

In dit nummer van het Kerkblad wordt speciaal ingegaan op Pinksteren. De uitstorting van de Heilige Geest is iets waar we als kerk van leven. Laatst zat ik er met wat gemeenteleden over te praten n.a.v. een bijbelstudie. Het idee leefde breed dat de Geest in andere landen en ook in andere kerken meer aanwezig was dan bij ons. Hoe komt dat?