Mirt, in het Latijn Myrtus communis L. genoemd, heet in het Hebreeuws Hadas. Koningin Esther, opgevoed door Mordechai, heette in het Hebreeuws Hadassa (Esther 2: 7 HSV).
Zij was een mooie vrouw, misschien wel mede door het gebruik van mirt. Mirt in badwater reinigt namelijk de huid (en verdrijft onaangename geurtjes) en als balsem voorkomt het een droge huid en pijnlijke spieren.
Mirt is een plant met vele toepassingen. Thee van mirt met salie en honing werkt verkwikkend. Een stoombad met mirt helpt bij diepe hoest, verkoudheid, keelpijn en voorhoofdsholteontsteking. Wij gebruiken daar meestal Eucalyptus voor, een familielid van mirt. Mirt werd ook gebruikt in bruidsboeketten. Na de bruiloft werden de takjes geplant, wat voorspoed en vruchtbaarheid zou brengen. De gedroogde bessen van de mirt werden gebruikt om vlees te kruiden en voor het verven van haar. Doordat de plant groenblijvend is en dichte takken heeft, is mirt geliefd voor het gebruik in heggen en in potten op het balkon.
In het ‘Groot natuur- en zedekundigh werelttoneel’, gedrukt in 1750 door Reinier Boitet te Delft, worden onder andere de drie hoofddeugden genoemd. De lelie staat voor geloof, de roos voor liefde en de mirt voor hoop. De altijd groene mirt staat beeld voor bestendige en duurzame hoop.
De mirt is voor de Joden ook een belangrijke plant bij het Loofhuttenfeest, Sukot, een zevendagen durend feest in september/oktober, waar de veertig jaar durende tocht van de Israëlieten in de woestijn wordt herdacht. (Leviticus 23: 33-43). Ook wordt gevierd dat de laatste oogst voor de winter is binnengehaald. De Joden verblijven in loofhutten. Door het van plantaardig materiaal gemaakte dak moeten de sterren zichtbaar blijven. Voor dit feest wordt een Lulav gemaakt, een bundel van vier soorten planten: een lange palmtak, drie mirtetakken, twee beekwilgtakjes en een grote, geurige citrusvrucht. Deze vier soorten beelden uit dat alle Joden, wel of niet de Thora bestuderend en uitvoerend, bijeengebracht worden. Er wordt op een vaste manier met de Lulav gezwaaid: naar het oosten, naar het zuiden, naar het westen, naar het noorden, naar boven en naar beneden. Daarna wordt onder het zingen van ‘Hosjia Na’, wat ‘Help toch’ betekent, een rondgang gemaakt. Zo wordt door het zwaaien van de Lulav God eer gebracht.
Wikje Huisman-Luiten, Winschoten