Here God. Onlangs zag ik op facebook een klein filmpje. Een peuter van twee jaar probeert te ontdekken, wie die grote man is die op de bank ligt. Ze pakt zijn grote handen vast en legt haar kleine handje erin. Een wereld van verschil. Ze is niet bang voor hem. Dat zie ik als ze haar vinger in zijn mond steekt. Daarna klimt ze op zijn buik en knuffelt hem.
Dit beeld komt in mij op als ik U schrijf.
Het was herkenbaar voor mij.
U was mijn vader, ik uw kind. Ik voelde me veilig.
Er was geen angst. Ik was niet bang voor straf of boosheid. In tegendeel.
De jaren verstreken.
Ik raakte mijn verwondering door de jaren heen een beetje kwijt.
Natuurlijk zag ik Uw hand nog steeds in mijn leven. Maar ik wilde steeds meer ontdekken en begrijpen. In de Bijbel en in preken werden Godsbeelden mij uitgelegd. Over liefdevolle handen, een slaande hand. Een troostende hand. Het werd allemaal kloppend gemaakt.
In de Bijbel las ik over Uw machtige daden. Een pad door de zee dat uit niets ontstond. Over wonderen die mij verwonderden. Een dode werd weer levend. Zieken werden beter. Boze geesten werden verbannen. Maar ik zie er zo weinig van om mij heen.
Door de dood heb ik afscheid moeten nemen van een van onze kinderen- jong, zo’n mooi mens. Mijn jongere zus, onlangs overleden. Tweeduizend kilometer bij mij vandaan vallen bommen. Ik zie er de beelden van op de TV.
Er zijn mensen, ik lees hun verhalen in de krant, die zeggen dat ze Uw stem horen. In hun hoofd of in hun hart. Ik heb dat niet. Ik zou het wel willen.
Sterker, wat zou ik graag weer een peuter willen zijn. Mijn kleine hand weer leggen in die grote hand van U.
Ik kijk uit naar een antwoord.
Misschien door een preek? Of een droom? Door iemand die U beter begrijpt dan ik?
Ik houd van U. Ondanks mijn vragen, blijf ik zoeken. Met open handen.
Douwe Jansen