Op 8 september is het vijfentwintig jaar geleden dat ds. G. Huisman in Wormerveer tot predikant werd bevestigd. Voor de lezers van het kerkblad vertelt hij hoe zijn leven sindsdien is verlopen.

Mijn wieg stond in Drachten. Een Pinksterkind, geboren in een Philipsnest van eenvoudige, kerkelijke en gelovige ouders. Al vrij jong, basisschoolleeftijd, had ik het gevoel dat de Heer me riep. Onder vrienden deed ik soms een predikant na, waardoor men zei: jij wordt later vast predikant. Dat bleef me bij.

Roeping is voor mij een innerlijke overtuiging. Me overgeven aan en beschikbaar stellen voor de Heer. Die overtuiging werd na een persoonlijke geestelijke worsteling verdiept. Ook groeide de behoefte iets voor anderen te willen betekenen. En waarmee kun je dat beter doen dan met de blijde boodschap van de Heer? Ik geloof dat die boodschap het verschil uitmaakt tussen nacht en dag, tussen dood en leven. Dat geloof motiveert me nog altijd.

De ouden van de stad komen bijeen onder de poort en bespreken de zaken van alle dag.

De ouden hebben door de jaren heen geleerd, dat chaos en verwarring lang niet altijd slecht zijn. Heel vaak staat er dan iemand op met een nieuw en vruchtbaar idee. Op momenten, dat eigenlijk niemand weet wat er moet gebeuren en de stad verlegen is met zichzelf is er ruimte voor een nieuwe koers, een andere orde. Wordt alles dan zo anders dan voorheen? Nee, want mensen blijven mensen en God blijft God. En toch is er een nieuwe tijd aangebroken, een nieuw elan geboren.

In het vorige nummer schreef ik over de conferentiedag die op 23 juni jl. in Ede werd gehouden met vertegenwoordigers van de wereldwijde kring van Messiasbelijdende Joden. Terugkijkend hiernaar wil ik nu ook nadenken over de betekenis van deze conferentie voor ons en welke gedachten dit oproept. Tegelijk wil ik proberen dit te verbinden met onze visie en taak ten opzichte van Israël.

De twee zijn één gemaakt

Wanneer de apostel Paulus schrijft over de wijze waarop de oorspronkelijk joodse christenen én de gelovigen uit de (heiden)volken in de kerk van Christus tot elkaar komen, zegt hij dat God die twee tot één heeft gemaakt (Ef. 2, 14). Uiteraard kwam deze tekst op onze conferentiedag ter sprake.

Plotseling zijn we meer te weten gekomen over de Iraakse christenen. In hun lijden zijn ze nu dichterbij ons gekomen. De meesten van hen horen bij de Syrisch Orthodoxe kerk. Het is een van de alleroudste christelijke gemeenschappen. Vele eeuwen hebben ze zich weten te handhaven in veelal vijandige omgevingen. Nu lijken ze weggevaagd te worden. De internationale gemeenschap kijkt machteloos toe. Trouwens, iedereen voelt zich machteloos tegenover de barbarij van IS. Bidden en helpen waar je kunt, is het enige dat rest. Goed dat er her en der spontaan bidstonden zijn georganiseerd. Een lichtpuntje is de bescherming die de christenen krijgen van de Koerden. Ook van deze gemeenschap komen we nu meer te weten. Tot nu toe kenden we ze vooral uit de jarenlange bloedige strijd in Turkije. Wie zijn die Koerden eigenlijk?