Op 12 mei 2015 verscheen in het Friesch Dagblad een opiniërend artikel waarin de auteur pleitte voor gemengde scholen. Juist deze scholen zouden het respect voor andere culturen en levensovertuigingen bevorderen en bijdragen aan het ontwikkelen van nationale en internationale gemeenschapszin.
Scholen met een eigen identiteit daarentegen zouden bij kinderen de mogelijkheid beperken respect op te bouwen voor andersdenkenden. De auteur meent dat 'steeds meer groeperingen zich terugtrekken binnen de eigen versnipperde (sub)zuilen'. Hij is bang voor maatschappelijke spanningen 'als een ieder vervolgens de ramen en deuren van zijn of haar zuil dichttrekt en daardoor de ander buitensluit of zichzelf opsluit'. Hij stelt dat je een ander dan niet kunt leren respecteren: 'wellicht moeten scholen niet meer op een levensbeschouwelijke basis gesticht kunnen worden'.
Onthutsend, niet zozeer vanwege het pleidooi op zichzelf, maar wel omdat het is geschreven door een scheidend directeur van een school voor christelijk onderwijs! Klaas Fokkinga, interim-directeur van het Protestants Christelijk Basisonderwijs te Dantumadeel, neemt tegelijk afscheid van het christelijk onderwijs als zodanig!
Willem Riemersma, leerkracht van de christelijke basisschool De Wel in Broeksterwâld heeft in een doorwrocht en scherp artikel in het Friesch Dagblad van 16 mei 2015 Fokkinga de les gelezen. Een herkenbare en wat Riemersma betreft: christelijke, identiteit is juist de beste garantie voor openheid, respect en vrede, meer dan een gelijkschakeling in een kunstmatige, kleurloze en vooral nodeloze mengelmoes van levensbeschouwelijke ingrediënten. Terechte kritiek: waar komt respect voor de naaste beter tot uiting dan in de context van het Woord van Hem die de mens in aanzijn heeft geroepen?
Maar Riemersma wijst nog op een ander punt: dat de directeur op een dergelijke manier afscheid neemt van het christelijk onderwijs is 'een onverwachte luis in de pels', een omgekeerde bekering van Paulus naar Saulus. Was dit een uiting van 'respect' voor de scholen die hij diende? Dat op zo'n manier het confessioneel onderwijs wordt verkwanseld?
Ten slotte: wat een vreselijke gedachte dat christelijke scholen niet meer gesticht zouden kunnen worden. Is dat hetgeen waarvoor onze voorouders in de negentiende eeuw hebben gestreden en voor hebben betaald? Wie betrokken is bij het christelijk onderwijs: let op uw zaak!
D. J. Steensma, Feanwâlden