Hoe het heil tot iemand komt... Een tijd terug besteedde De Wekker hieraan aandacht. Ondermeer twee ouderlingen blikten terug op bijeenkomsten over dit onderwerp. De CGK-ouderling gaf aan bij de GKV de diepe eerbied te missen voor Gods Woord. Ook zou het accent binnen de GKV vooral liggen op de levenspraktijk.
Om met die eerbied te beginnen. Bij mijn overstap van GKV naar CGK, tien jaar terug, merkte ik verschil. CGK-predikanten spraken over God bloedserieus. Door hen kreeg ik meer dan ooit het besef dat er iets gaande was. Dat er Iemand gaande was. Dat God écht bestond, en niet maar bij wijze van spreken. Of stond ik er op dat moment wat meer open voor?
Voor wat betreft het accent. Bram van de Beek (ND 13 juli 2016) constateert ten aanzien van preken van állerlei signatuur dat hét thema vaak de levenspraktijk is. Nadruk op ‘leven naar de geboden van God’ of ‘het nieuwe leven in Christus’. Gebrokenheid lijkt nogal uit beeld.
Wellicht spannen de vrijgemaakten de kroon. Maar die nadruk op ‘goed gedrag’ zit ook zomaar in onszelf. En daar word je moe van. Met enige regelmaat betrap ik mijzelf erop dat ik blij ben dat het weer maandag is. Dan kan ik weer gewoon praktisch en concreet aan de slag. Dergelijk moralisme brengt schuldgevoel met zich mee. Dat schudden we graag af. Of we onderdrukken het. Wat hetzelfde is.
Maar is het dan niet juist goed dat je je schuldig voelt? Dat valt te betwijfelen. Vooral als het vaag is of als dat schuldgevoel vervolgens wordt omgezet in ‘beter je best doen’ en daar dan weer in falen. Wat tot gelatenheid en depressiviteit leidt.
Het zou mooi zijn als de kerk een plek is waar niet-ideale mensen hun eigen én elkaars gebrokenheid op een diepe manier leren kennen en aanvaarden. In plaats van ‘verbeteren’. Voor het aangezicht van God. Dát is ‘sterven met Christus’. De graankorrel die sterft. Om daarná vrucht te dragen. In de opstandingskracht van Christus.
Dat is heel iets anders dan dat we op eigen houtje allerlei ‘zelfverbeteringskunstjes’ gaan uithalen.
Nynke Sikkema-Holwerda, Hoogeveen