Daar gaan ze dan, Jozef en Maria met Jezus. Twee jonge mensen met hun pasgeboren zoon. Niet rijk of vooraanstaand, integendeel zelfs. Onopvallend zijn ze op weg naar de tempel om het geboorteoffer te brengen. Ze zijn ongetwijfeld vol van alles wat er is gebeurd. Vol vragen ook, over hun toekomst en die van hun kind. Hoe zal het verder gaan?

Ik leef in een mooi land. Overal bergen, waterbronnen, vruchtbomen. Het is heerlijk om de bergen in te gaan. ‘s Nachts heeft het iets geheimzinnigs, je ziet dan een prachtige sterrenhemel. Ik kan daar heel lang naar kijken. Natuurlijk hebben we ook grote steden. Daar werk ik soms. Dan kom ik wel een maand lang niet thuis. Wij wonen in een dorp aan op de grens met Irak. In ons dorp kennen alle mensen elkaar. We hebben onze eigen taal. We zijn een apart volk, maar we zijn bij het regiem niet geliefd. Vroeger mochten we onze eigen taal niet eens spreken. Onze taal is heel belangrijk. We zingen ook graag. Veel dingen doen we samen.

Als Noach geboren wordt, zijn de verwachtingen al hooggespannen. Zijn vader Lamech zegt: Deze zal ons troosten over ons werk en over het zwoegen van onze handen, vanwege de aardbodem, die door de Heere vervloekt is. Er is hier sprake van een woordspel in het Hebreeuws. Noach betekent namelijk ‘rust’ en in het Hebreeuws lijkt dat heel erg op ‘troosten’ (nacham).

Het boek Schepping en val bestaat uit colleges van Bonhoeffer over Genesis 1 – 3. Maar dat is niet alles. Na de colleges is ook nog een Bijbelstudie over ‘verzoeking’ opgenomen. Deze studie is verschenen in 1938, maar al vaker samen met de colleges over Genesis uitgegeven. Dit vanwege de innerlijke samenhang tussen beide teksten.

In deze artikelen staat de vraag centraal of je kunt bidden dat verzoeking uitblijft. Is het niet logisch dat er verzoeking komt? Kun je niet beter bidden dat je in de verzoeking staande kan blijven? Toch: het is Jezus die het ons leert bidden… Wat wil dat zeggen?