In Genesis 3 wordt ons verteld dat de mens als God wil zijn. De verboden vrucht ziet er heerlijk uit en de vrouw vindt het aanlokkelijk dat de boom haar wijsheid zou schenken. Als goden zijn – dat is het verlangen van de mens. Veel van ons doen en laten heeft te maken met het verlangen daarnaar. We onderzoeken, ontdekken, vinden uit en reiken steeds verder naar de hemel. We bouwen als mensheid steeds opnieuw verder aan onze toren van Babel: om beroemd te worden en alles binnen ons bereik te hebben. Ons diepste verlangen? Als God zijn: scheppen, heersen over leven en dood.
En we komen steeds verder. De wetenschap ontwikkelt zich sneller dan bij te houden is. Een Chinese wetenschapper claimt dat hij het DNA van verschillende embryo’s heeft aangepast en uit een van die embryo’s zou een tweeling geboren zijn. Het is niet helemaal duidelijk hoe het allemaal precies zit, maar dat dit kan is voor iedereen wel duidelijk. Als God zijn…. Het begint er soms angstaanjagend veel op te lijken.
Op dit nieuws werd natuurlijk in krant en in talkshows gereageerd. Kritisch, want het is zeer omstreden. Vooral omdat onduidelijk is wat er gebeurt als deze manipulatie bij voortplanting wordt doorgegeven. Wat betekent dit voor volgende generaties? Maar ik hoorde ook heel wat mensen hoopvol reageren: zo kan een toekomst zonder ziektes binnen bereik komen. Een droombeeld: heersen over leven en dood.
Fundamentele kritiek zal er zeker geweest zijn, maar ik heb er weinig van gehoord. Mensen lijken zich erin te verheugen dat het verschil tussen mens en God steeds kleiner wordt. Maar volgens mij wordt het verschil eerder groter dan kleiner. Want onze kennis van goed en kwaad zorgt er niet voor dat wij het kwade laten en het goede doen. De vraag is alleen: wanneer stort onze toren van Babel in?
Want een ding wordt mij in dit alles steeds weer duidelijk: de mens is niet God. En hij zal het ook niet worden.
Wouter Moolhuizen, Dedemsvaart