De ouden van de stad komen samen onder de poort en bespreken de zaken van alle dag.
Langzaam worden de dagen langer. De ouden komen al weer in het daglicht samen. Nog even en dan is het al licht als ze ontwaken. Dat stemt positief. Dat doet iets van binnen. Het is alsof een waas van somberheid plaats maakt voor verlangen naar licht en warmte. Het dringt door tot in de botten. Verlangen. Een heel sterke emotie. Hij weekt je los van beslommeringen en oude antwoorden. Verlangen wrikt je los uit de ijzige greep van donker, traag en stil. De ouden kennen het verlangen van de lengende dagen. Door de jaren heen zijn ze er op gaan rekenen. Het lijkt alsof de doorbraak van het licht ook nieuwe energie brengt. De mensen komen minder snel naar de poort met hun zorgen en problemen. En als ze al komen zijn de wegen uit de zorgen snel gevonden. Het kan natuurlijk ook zijn, dat de mensen eerder genoegen nemen met de geboden antwoorden. Het is alsof de hele schepping zacht fluistert “laten we niet meer moeilijk doen” en “laten we weer genieten”.
Toch is dat een typische emotie. Zijn problemen dan niet echt problemen? Bestaan problemen alleen als het donker is en smelten ze weg in het licht? Dan zou de verlossing uit de problemen heel eenvoudig zijn: Ga slapen zolang het donker is en wordt weer wakker als het licht is. Dan bent u van uw problemen af. De ouden grinniken als ze er zo over spreken. Ze zeggen geen ja en ze zeggen geen nee. Maar deze gedachten maken wel, dat ze nieuwsgierig zijn geworden naar wat de mensen van de stad deze dag weer aan hen zullen voorleggen. Opeens zitten ze met een nieuwsgierige glimlach op het volgende probleem te wachten. Zullen we eens kijken hoelang dat probleem stand houdt in het licht van de dag?
P. van Dolderen, Almere