Op woensdag 17 maart a.s. worden wij geroepen onze verantwoordelijkheid in het politieke leven te verstaan. Deze verantwoordelijkheid is een geschenk. Een voorrecht ook, dat vraagt een dankbaar antwoord. Nog sterker: God zelf roept ons daartoe. 'Echte christelijke politiek wordt gedragen en gestuwd door hemelse roeping', zo zei eens de christen-filosoof prof. dr. S.U. Zuidema.

We maken deel uit van het lichaam van de Nederlandse samenleving. Elk lid daarvan heeft zijn eigen functie. En hoe noemt Jezus de zijnen? Licht in die samenleving! Zout op die bodem! We zijn geroepen op die dag daar iets van te laten merken, in alle bescheidenheid.

De wereld is vol van goede en slechte zaken. Het is aan ons dat te kunnen onderscheiden. Makkelijk zat, toch? Rellen tijdens de avondklok? Niet goed. Weg ermee! Opstand in Rusland tegen dat regime? Dat dit hardhandig wordt aangepakt? Niet goed. Weg ermee! Demonstraties voor dit en tegen dat? Daar ben ik het niet mee eens? Weg ermee! Dat zou maar zo ook onze mening kunnen zijn.

Aanstoot of getuigenis?

Onlangs las ik iets dat me aan het denken zette en me onrustig maakte. Het komt uit een stuk uit 1952, waarin het gaat over de plaats van de kerk in de wereld.

Toen ik in 1999 op Eerste Paasdag samen met vier anderen belijdenis deed, werd die dienst opgenomen en een week later uitgezonden op landelijke televisie. Dat was een heel spektakel. Onze dominee moest twee of drie keer op cursus naar Hilversum. De dienst werd tot op de laatste komma voorbereid en stond letter voor letter in een draaiboek.