Ik moet vaak denken aan al die kinderen die overal op aarde meegesleurd worden. In het land waar ze geboren werden, is het niet meer veilig, en daarom zijn ze door hun ouders meegenomen op hun vlucht: weg uit de ellende, weg uit het geweld, weg uit het gevaar. Die kinderen kunnen daar niets aan doen.

Ze zijn geboren in een wereld waar het ‘hart’ uit verdwenen is. Ze leven in een wereld en in omstandigheden waarin het geen zin lijkt te hebben om te dromen, omdat de hoop waarover het in dromen gaat al kapotgeslagen werd, nog voordat er gedroomd kon worden.

Dit is de derde keer dat ik een Commentaar over rust schrijf. Maar aangezien de vorige al een jaar of drie geleden is, durf ik het nog wel een keer aan. Hoewel ik besef dat je altijd moet oppassen dat dit soort kolommen niet teveel gevuld worden met stokpaardjes…

We zitten middenin de ‘intelligente lockdown’ wegens de dreiging van besmetting met het coronavirus. Middenin wil overigens niet zeggen dat het nu nog net zolang duurt als dat het nu heeft geduurd. Hoe het precies zal gaan weet niemand.

Sinds ‘Corona’ is er veel veranderd. We blijven thuis, werken thuis of we werken juist heel hard in een ‘vitaal beroep’. Denk aan de zorg en het onderwijs, aan schoonmakers en vakkenvullers. Wat ook anders is, is hoe we met elkaar omgaan. We zien elkaar nauwelijks, alleen op veilige afstand, contacten lopen voornamelijk via ‘social media’. Kerkdiensten zijn er nauwelijks, en als ze gehouden worden is het met een minimaal aantal gemeenteleden.

Dit weet u natuurlijk allemaal wel, het gaat nergens anders over. Alles wordt verdrongen door ‘Corona’, zelfs van oorlogen en andere rampen en plagen horen we maar weinig. Hoe gaat het met vluchtelingen, met de oorlogen in Syrië en Jemen, met de  sprinkhanenplaag in Afrika?