In het Hooglied bezingt de bruidegom de schoonheid van zijn bruid (4,14). Deze schoonheid is vergelijkbaar met een prachtige tuin. In die tuin groeit onder andere saffraan, een krokussoort. Deze soort groeide oorspronkelijk alleen in Klein-Azië. Maar de bruidegom uit het Hooglied kende deze bloem ook. Saffraan was toen dus ook in het Midden-Oosten bekend. Zo tekent de bruidegom zijn bruid. Zij is als een tuin met allemaal soorten krokussen in verschillende kleuren: wit, geel, licht- en donkerrood, en vooral ook blauw.
De bloemen leveren de grondstof voor een specerij die dezelfde naam heeft als de bloem: saffraan. Daartoe moeten de stempels en een deel van de stijl snel worden gedroogd, en daarna fijn gemaakt. En dan is er nogal wat nodig: minstens vierduizend stempels voor dertig gram specerij. Deze specerij werd gebruikt voor de bereiding van parfum. De parfum bewees onder meer uitstekende diensten aan een bruid op haar bruiloftsfeest. Zij kon dan zelf genieten van haar parfum, en haar bruidegom kon daarvan genieten, en ook de gasten op het feest konden dat.
Zo tekent de bruidegom zijn bruid: als een tuin met saffraan. Ze ziet er prachtig uit, én ze verspreidt een heerlijke geur. Lijken we een beetje op krokussen die bloeien voor de Bruidegom? Het moment komt eens dat de stamper van onze levensbloem vermalen wordt. Dat we dan ook de parfum van de bruidsgemeente zijn! Zou het mogelijk zijn voor ons persoonlijk? De wet van saffraan wordt dan vervuld: hetzij wij leven, hetzij wij sterven, het is voor de Bruidegom!
D.J. Steensma, Feanwâlden