Dominee, u bent op 6 september bevestigd. Wat heeft op die dag de meeste indruk op u gemaakt?

Het was een bijzondere zondag, bijzonder om een aantal redenen. Het was voor het eerst dat de gemeente van Dronten weer fysiek bij elkaar kwam in een kerkdienst. Verder was het bijzonder omdat de dienst van bevestiging en intrede in de openlucht plaatsvond. Zodoende konden veel gemeenteleden en gasten aanwezig zijn en konden we met elkaar zingen tot eer van onze God. Leek het weer eerst nog tamelijk onvoorspelbaar te zijn, tijdens de dienst was het stralend weer.

Met wierook wordt ook wel bedoeld de hars van de wierookboom (Boswellia), een altijd groene, kleine boom met dikke takken die vijf tot acht meter hoog kan worden.

In de kerkelijke traditie die wij binnen onze kerken kennen is het branden van wierook niet gebruikelijk. We kennen het vooral van ándere religies. Ook binnen het jodendom werd in de offerdienst wierook volgens het voorschrift van de Heer zelf gebruikt. De HEER zei tegen Mozes: Neem balsemhars, cistushars en galbanum, en naast deze specerijen zuivere wierook, van alles een gelijke hoeveelheid (Ex.30,34)

Leila uit Afghanistan zat zelf jarenlang in een Grieks opvangkamp. Inmiddels heeft ze een verblijfsvergunning voor Nederland. Vanuit de TussenVoorziening van INLIA in Eelde smeekt ze haar nieuwe landgenoten hun harten te openen voor de mensen uit het afgebrande Moria en de andere kampen.

Ze volgt de situatie in Griekenland op de voet, heeft veel contact met de mensen daar. En ze is bezorgd, diep bezorgd voor iedereen die ze er kent. Hoe lang kunnen ze het nog volhouden? Het gebrek aan voldoende water en eten, aan beschutting, sanitair, mogelijkheden om je te wassen, medicijnen. De onzekerheid, de verwoestende onzekerheid, over je lot.

Zoals wel vaker bij grote rampen in de geschiedenis zijn er mensen die gelijk met de vinger naar God wijzen. ‘Het is een straf van God’, of: ‘Het is Gods vingerwijzing aan de wereld’. ‘Als God zo almachtig is, waarom laat hij dan het coronavirus zo huishouden’. En meer van dit soort zinnen komen voorbij in de media en in de gesprekken.

Ik moet dan altijd denken aan het voorbeeld van die hand met de beschuldigende wijsvinger gericht naar de ander, maar tegelijk met de overige vingers wijzend naar zichzelf. Hoe vaak kom je dat ook nu nog tegen. Iets daarvan proef ik in de reactie van de leerlingen van Jezus in Johannes 9.