Een dagboekje voor als je net belijdenis hebt gedaan. Je hebt volmondig ‘ja’ gezegd tegen Jezus. Je gelooft en wilt Jezus volgen. Maar hoe moet dat dan en welke beslissingen neem je? Dit dagboekje is daarvoor een fijn hulpmiddel en daarom bijzonder geschikt als belijdenisgeschenk.
Dit boek is een cursusboek voor een bijbelkring of gespreksgroep, voor ervaren of beginnende bijbellezers, maar voor persoonlijk gebruik is het ook heel geschikt. Of je echt, zoals de auteur aangeeft, het hele boek in vijf weken moet doorwerken, betwijfel ik. Voor veel kringleden is dat een hele kluif, denk ik.
Het motto van de cursus is: De Bijbel, Gods Woord door en voor mensen. De mensen die in eerste instantie aangesproken werden leven allang niet meer, maar ook latere lezers worden in de Bijbel door God aangesproken. Dat betekent, dat de Bijbel wel voor ons, maar niet aan ons geschreven is. Daarom is het belangrijk om te weten wie die mensen waren aan wie de woorden in de Bijbel destijds gericht waren.
‘Want nu de Heer is opgestaan, nu vangt het nieuwe leven aan.’ Hoe vaak hebben we die woorden misschien wel gezongen. Uit volle borst, omdat de boodschap van Pasen ons met vreugde vervult. We weten immers van een levende Heer: de Heer is waarlijk opgestaan. Geweldig dat te mogen weten. We kunnen het niet genoeg onderstrepen.
In de artikelen in dit paasnummer letten we vooral op de lijnen die vanuit het Oude Testament zichtbaar worden als het gaat om de betekenis van de opstanding. Het is opmerkelijk hoeveel lijnen daarin te ontdekken zijn. Die ons ook vandaag nog de hand reiken en houvast geven.
Dat geldt ook als het gaat om de vraag wat Pasen betekent in het leven van alledag. Want dat Jezus uit de dood is opgestaan, betekent veel meer dan alleen dat we weten dat er straks een doorgang is voor allen die in Hem geloven – een doorgang naar het eeuwige leven. Dat Jezus is opgestaan betekent inderdaad, zoals het paaslied het zingt, dat het nieuwe leven aanvangt. Het nieuwe leven begint. Omdat Jezus leeft. Pasen betekent iets voor wat ik vandaag doe, en hoe ik dat doe.
Prof. Gerard Wisse (1873-1957)
Waar professor Wisse preekte, zaten de kerken vol, en waar hij predikant werd, groeide het aantal kerkleden. Hij genoot enorme faam als tijdprediker. Toen hij in 1957 een spreekbeurt hield over de lancering van de eerste kunstmaan, de Spoetnik 1 van de Sovjet-Unie, zaten tweeduizend mensen onder zijn gehoor. Actuele gebeurtenissen in de geschiedenis doorlichtte hij vanuit het evangelie. Velen genoten enorm van zijn manier van spreken en werden erdoor geraakt.
Meer dan 10.000 redevoeringen heeft hij gehouden. Talrijke toespraken zijn gepubliceerd in brochurevorm die gretig aftrek vonden. In bevindelijk-gereformeerde kring wordt nog steeds met waardering gesproken over zijn werk in dienst van het koninkrijk van God.
Rond de jaarwisseling had ik een mailwisseling met een gemeentelid naar aanleiding van mijn kerstpreek. Het ging over verzoening en hoe God zijn verzoeningsplan voor de wereld inzette met de komst van Christus. In de preek ging het niet over zonde, schuld, straf, vergeving. Klopt het dat we steeds minder en moeilijker over die zaken spreken? Het lijkt een algemene tendens dat we niet kunnen leven met de verzoening door voldoening. We willen geen God die bloed wil zien.
Maar hoe zit het dan met al die teksten waarin we juist over het plaatsvervangend lijden en sterven van Christus lezen? Dat vormt de kern van ons geloof. Het is in wezen waar het goede nieuws over gaat: God heeft naar ons omgezien. Hij redt ons. En dat doet Hij door zichzelf te geven. God is niet de God die onschuldige mensen redt, maar daders. En dat zijn wij. Wat moeten we daarmee?
