Hoe oud zou ze geweest zijn? Tien jaar? Voor het slapen gaan bad ze met gevouwen handjes drie weesgegroetjes.

Nu is ze ongeveer vijftig. Bidden doet ze niet meer.

Ze is, nee, ze wás boos op God.

Haar lieve moeder was jong gestorven. Ze had haar enorm gemist.

God zou er een plan mee hebben gehad, werd haar verteld.

Ze kon er niet bij. Hoezo plan?

Er ligt een stevig boek voor me. Stevig, niet alleen omdat het veel pagina’s bevat, maar vooral omdat het stevige kost biedt. Er wordt diepgravend nagedacht over de vragen die samenhangen met ontwikkelingssamenwerking, en dan in christelijk perspectief. Dat is – en blijft – een wezenlijke vraag, en die wordt in dit boek op een duidelijk georiënteerde manier besproken. Er wordt een theologisch fundament beschreven, uitgaande van een brede consensus die teruggaat op een diep bijbelse notie, van de missio Dei.

Veertig dagen lang bij God zelf op de top van een berg zijn. Mensen, die verstilling en contact met God kennen kunnen zich niets mooiers bedenken dan dat. Het is de hemel op aarde, een ervaring die elke beschrijving tart. Je wordt er letterlijk een ander mens van. Maar zolang je op aarde bent, zolang de HEER je niet wegneemt van de aarde en haar aardse tijd moet je weer terug naar de aardse realiteit. Mozes ook. Voor Mozes is het verschil tussen ‘boven bij God’ en ‘beneden bij de mensen’ wel uitzonderlijk groot.

Wijsheid is een lust voor het oog. Wat mooi als er wijsheid aan het licht komt. Zo mooi als een roos! De wijsheid vergelijkt zichzelf met een rozentuin in Jericho (Wijsheid van Sirach 24,14 Willibrordvertaling). Die tuinen moeten wel heel mooi zijn geweest. Zoals een rozentuin een lust voor het oog is, zo is de wijsheid een lust voor het oog. De Friese vertaling spreekt over 'roazestrûken yn Jericho'. Daar doet de Nieuwe Bijbelvertaling niets aan af als zij spreekt over een oleander: 'Als een oleander in Jericho verhief ik mij'. Ook een mooie bloem!