Wereld in wanorde van de Amerikaan Craig Harline is een schitterend boek dat ik in één adem heb uitgelezen. Het boek volgt Maarten Luther vanaf eind 1517 toen hij zijn stellingen bekendmaakte die zoveel stof deden opwaaien, tot begin 1522 toen hij na een verblijf op de Wartburg terugkwam in Wittenberg om weer wat orde te brengen in de chaos die er in de tijd van zijn afwezigheid was ontstaan.

In het vorige artikel kwam de historische zijde van de leerdienst in beeld. We zagen dat zij vergroeid is met onze gereformeerde traditie. Maar waarom eigenlijk? Is daar een bijbels-theologische motivatie voor te noemen? Die is er.

De oevers van de bijbel vloeien over van het leren. Denk alleen al aan woorden als Thora (levende leer), Meester, discipelen (leerlingen). In Nehemia 8 wordt het verhaal verteld van een unieke leerdienst na de ballingschap. In Handelingen 2 is het leren een van de pilaren van het gemeente-zijn (vers 42). U kunt deze voorbeelden zelf met vele anderen vermeerderen.

De dood als plek waar leven opbloeit - dat is een centrale christelijke gedachte. Maar hoe sterven we aan onszelf, aan onze ‘begeerten’ en ‘afhankelijkheden’? En wat gáát er dan bloeien?

Iemand zei: ‘Ik weet wel dat ik los moet laten, maar hoe doe je dat als je zo enorm naar iemand verlangt en die persoon niet kunt ‘krijgen’? Ik heb me suf gebeden tot God. Maar hoe meer ik ertegen vocht, hoe meer ik vastdraaide. Depressie, woede en verdriet namen juist toe.’

Hoe laat je los? Hoe meer ik vecht tegen mijn trots, drift, zucht naar eer en goedkeuring (van kerk, familie of anderen), hoe erger het wordt. Probeer ze maar eens weg te stoppen, die jaloezie, hebzucht, regelzucht en heerszucht,  ze keren als een boemerang terug. Hetzelfde geldt voor controledwang en genotzucht.

Ds. Cor Langbroek (1927-2009) diende twee gemeenten in het Noorden.  De gemeente van Nieuwe Pekela van 1955-1961, die van Drachten van 1983-1995. Van 1961-1967 was hij verbonden aan de kerk van Veenendaal-Bethel. Van 1967-1983 was hij legerpredikant. Hij werd bekend als predikant in kerkdiensten voor mensen met een verstandelijke beperking.  Ds. Langbroek stond in het leger en in de gemeenten bekend als iemand met een bijzonder oog voor mensen. Hij trouwde in 1955 met Maartje ’t Hart. Ze kregen vijf kinderen.