Al een aantal jaren vieren we, als gezin, een van de kerstdagen met ‘vreemde’ gasten. Ieder jaar weer raakt dat deel uit het kerstverhaal mij in het bijzonder: ‘En er was voor hen geen plaats in de herberg’. Voor de Zoon van God was zelfs niet eens een warme plek om geboren te worden. Niemand was bereid zijn huis en hart te openen voor twee vreemde mensen met hun op komst zijnde kindje. Ze waren nergens welkom.

In het najaar van 2015 zaten de IJsselhallen in Zwolle overvol met ruim vierhonderd vluchtelingen uit met name Syrië. Deze mannen waren de verschrikkingen van de oorlog ontvlucht in de hoop spoedig met hun geliefden herenigd te worden. Zij hadden de gevaarlijke route genomen, zodat hun vrouwen en kinderen via een veilige weg de vrijheid konden bereiken.

We komen al helemaal in de Kerststemming, het is overdag nog maar 30 graden en ‘s nachts wordt het zo rond de 20, echt koud dus! Wat wil je ook? Het is hier het koude seizoen en dan trekken de mensen truien aan doen ze af en toe een muts op, want zeker vroeg in de ochtend als het slechts 22 of 23 graden is moet je natuurlijk geen kou vatten…

Eigenlijk ervaren we het zelf, na een paar jaar in Thailand gewoond te hebben, ook een beetje zo. De gebruikelijke hitte is eindelijk even weg, geen 35 (of 36, 37, 38, 39, 40, 41..) graden overdag en geen nachttemperaturen meer boven de 25 graden. En daarbij is de luchtvochtigheid eindelijk ook een beetje vriendelijker, de lucht voelt droog en aangenaam aan, het is allemaal een beetje alsof je hartje zomer in Italië bent…lekker koel dus!

Dit huis, een herberg onderweg

voor wie verdwaald in heg en steg
geen rust, geen ruimte meer kon vinden,

een toevluchtsoord in de woestijn
voor wie met olie en met wijn

pijnlijke wonden liet verbinden,
dit huis, waarin men smarten deelt,

weet hoe Gods liefde harten heelt.

In een voor ons ver verleden werd Jezus Christus geboren. Maar hoe lang dat ook geleden is, op dat moment maakte God een diep mysterie openbaar. Een mysterie dat zich al die tijd al ‘ergens’ had opgehouden. En dat ook vandaag nog tot ons roept.

De apostel Paulus zou namelijk later schrijven dat Jezus Christus reeds vroeger al als een soort ‘werkelijkheid’ aanwezig was. Zo was Hij reeds aanwezig in die rots waaruit de Israëlieten in de woestijn water dronken. Deze openbaar geworden Jezus zou Gods goedheid en liefde voor de mensheid gaan vertolken en waarmaken. Maar anders dan je zou verwachten. Niks met tronen of zwaarden en zo. Integendeel. Want al snel na zijn geboorte werd Jezus een vreemdeling in Egypte. Tijdens zijn bediening zette Hij kleine mensenlevens weer op de rails. Hij repte over een Koninkrijk dat nabij gekomen was. Ten laatste werd Hij gekruisigd, als was hij een weggelopen slaaf die de orde bedreigt. Dat laatste, ordebedreiger, dat klopte eigenlijk wel. De ijzeren machtsorde van landje-pik en dikke-ik werd door Jezus de wacht aangezegd. Maar wel op het niveau van ons hart, en niet met geweld.