Vanaf september tot Pasen volgend jaar komen ze al jaren om de veertien dagen bij elkaar rondom een open Bijbel. Om samen Gods Woord te onderzoeken en ervan te leren. Tot voor vijfentwintig jaar terug had bijna iedere CGK-gemeente een of meer mannen- en/of vrouwenverenigingen. Nu is dat niet meer zo. In diverse gemeenten is er nog wel een vrouwenvereniging, maar het aantal mannenverenigingen loopt terug, hoewel er uitzonderingen zijn. Maar wat wordt er binnen de vereniging gedaan, en wat wil men graag bereiken? Daarover spreek ik met Anneke de Vries-Meindertsma, presidente van de vrouwenvereniging ‘Dient den Heere, A’ te Damwâld.

Dat er in 1992 bij het honderdjarig voortbestaan van de Christelijke Gereformeerde Kerken een mooi boek uitkwam, dat was niet meer dan logisch. Maar wat gebeurt er dan vijfentwintig jaar later? Opnieuw een boek? Of iets anders? Hoe besteed je daar aandacht aan?

Het nieuwe winterseizoen van jeugd- en verenigingswerk gaat deze maand van start. Hoewel het in iedere gemeente weer anders gaat, zal er in veel gemeenten een overkoepelend jaarthema zijn afgesproken waar aandacht aan wordt besteed op de jeugd- of startzondag in september. En dat is een goed idee, weet ik uit eigen ervaring. Zowel in Heerde als in Bunschoten wordt gewerkt met een jaarthema dat op de huisbezoeken aan de orde komt en ook in het jeugd- en verenigingswerk centraal staat.

Aangezien een jaarthema geldt voor het nieuwe seizoen, is het zaak dat de kerkenraad op tijd begint na te denken over wat het jaarthema zou kunnen worden. In mei zou het op de kerkenraadsvergadering moeten staan om de broeders aan te sporen zich hierop te bezinnen en met voorstellen te komen, zodat het in de laatste kerkenraadsvergadering van het seizoen besproken en besloten kan worden.

Dit boek verscheen in september 2015 en kreeg een maand later al een tweede druk. In 2016 volgden nog twee drukken. Dat begrijp ik heel goed, want het is een prachtig boek. Alleen al de uitgave zelf: mooi gebonden in een handzaam formaat. Maar bovendien door de inhoud. Swüste geeft van alle psalmen een eigen vertaling. Hij spreekt trouwens zelf van een bewerking, omdat naar zijn mening poëzie in een vertaling nooit volledig tot zijn recht komt. Hij is echter wel dicht bij de grondtekst gebleven. Volgens mij doen zijn ‘bewerkingen’ recht aan het specifieke van deze Hebreeuwse liederen. De Godsnaam geeft hij weer met ‘Jij’ en de ‘LEVENDE’. Dat moet wennen. Maar door zijn verklaring dat het een poging is om de openbaring van JHWH nabij de lezer te brengen, wende het snel.