Maar Ik zeg u …(3)

Jezus heeft in zijn bergrede een zestal antithesen uitgesproken. Daarin stelt Hij zijn eigen onderwijs tegenover huichelachtig misverstaan van een oude uitspraak. De vorige keer kwam naar aanleiding van zijn eerste antithese (Mat.5,21-26) naar voren dat onterechte boosheid niet past bij kinderen van het Koninkrijk. Wel past bij hen de karaktertrek van zachtmoedigheid.

Jezus spreekt nogal uitvoerig over dit punt. Na zijn waarschuwing onderstreept Hij dat zijn discipelen zelf het initiatief moeten nemen voor de oplossing van een conflict. Dat is herkenbaar. Zo heeft toch ook zijn hemelse Vader gedaan? Heeft Hij niet het initiatief genomen zondaren te redden? Hoezo zouden zijn kinderen dan anders doen?

Maar Ik zeg u …(2)

De pas in het ambt verkozen ouderling De Vries zou jou wel een bezoekje willen brengen. Maar je herinnert je opeens dat hij jaren geleden uitspraken heeft gedaan waarmee jij het niet eens was, en waarover je je toen vreselijk hebt opgewonden. Vriendelijk doch beslist laat je hem weten dat je geen prijs stelt op zijn komst. Je legt de telefoon neer en prevelt zoiets als 'dwaas'. En het voelt als een overwinning. Je hebt hem 'de waarheid' gezegd.

Ruziemaken is aan de orde van de dag. Kinderen maken ruzie, en ook ouderen verstaan die kunst. Boosheid levert tv op: Het familiediner, De rijdende rechter, en: Mr. Frank Visser doet uitspraak. Wat een verdeeldheid soms in dorpen, families, en gezinnen! Meer dan eens lijkt de wereld een wildernis waar de wet van de jungle heerst. Er vallen harde woorden, soms ook in de kerk. Meen niet dat die woorden geen pijn doen.

Op de bonnefooi naar Kenia. Er lag enkel een uitnodiging van een Evangelische Gemeente te Naïrobi. Twee twintigplussers, Roan Drost uit Veenendaal (PKN) en Luuk Salomons uit Hoogeveen (CGK) gingen erheen.  

Luuk Salomons vertelt verder. ‘Woensdag 19 juli zijn we naar een school en een viertal kerkjes gegaan, gelegen in vier dorpjes. Kerkjes met ongeveer twintig leden. We moesten in al die kerkjes ongeveer elk een half uur preken. In een kerkje was een man met een gebroken rug. Hij kon alleen maar met een stok nog wat lopen. Na één keer bidden zei hij dat het wel oké was. Maar we zeiden  dat we wilden doorbidden tot hij weer echt goed kon lopen. Dat is gebeurd. Na vijf keer bidden kon hij lopen zonder stok, en weer met zijn heupen draaien.'

Op de bonnefooi naar Kenia. Er lag enkel een uitnodiging van een Evangelische Gemeente te Naïrobi. Twee twintigplussers, Roan Drost uit Veenendaal (PKN) en Luuk Salomons uit Hoogeveen (CGK) gingen erheen.  

Zondag 16 juli. Luuk Salomons vertelt over die dag in Naïrobi. ‘De kerkdienst begon al om zeven uur ’s morgens en duurde tot twee uur ’s middags. Iedereen komt niet even op tijd hoor! Tijdens deze dienst en tijdens mijn hele reis keerde één bekend zinnetje (uit de film Lion King!) steeds weer terug. Omdat ik het ergens hoorde of omdat het als zin steeds in mijn hoofd was: “Hakuna matata.” Ik heb geen zorgen!’