'Er staat geschreven en er is geschied'. Een uitspraak die zegt dat de geschiedenis houvast geeft. Toch kan de geschiedenis ook onzeker maken. Bijvoorbeeld wanneer je nadenkt over veranderingen die zich in de loop van de tijd hebben voorgedaan in kerk en samenleving. Het is soms net alsof je op drassige bodem terecht bent gekomen.

God maakt Zich bekend, niet in de laatste plaats via de Bijbel. Hij verkondigt daarin talrijke beloften en geboden die voor alle tijden en plaatsen gelden. De Bijbel is een goddelijk boek. Maar toch ook een menselijk boek. Mensen hebben woorden van God op schrift gesteld. Deze menselijke kant komt in alle bijbelboeken naar voren. Een bijbelschrijver is herkenbaar aan zijn eigen 'menselijke' stijl. Ieder schrijft in zijn eigen historische situatie.

Een aantal maanden geleden heeft er in dit blad een serie artikelen gestaan over de preek. Eigenlijk waren alle artikelen in deze serie interessant en informatief. Er ontbrak maar één ding aan en dat was dat geen van deze artikelen was geschreven door een hoorder; al deze artikelen waren geschreven door predikanten.

Het deed mij daarom sterk denken aan een slager die z’n eigen vlees keurt. Als het lapje dan niet goed valt, ligt het vast aan de klant die het vlees op een verkeerde manier bewaard of bereid heeft. ’t Vlees was in ieder geval goed, daar kan het nooit aan gelegen hebben.

In reactie op het artikel van Jan van Amerongen betreffende Beamer in de kerk.

Graag wil ik reageren op het artikel, Beamer in de kerk, van broeder van Amerongen in het Kerkblad van 7 september. Het zou te ver voeren en teveel woorden kosten (maximaal 250) om geheel het artikel te ontleden en te weerleggen. U begrijpt dan ook meteen dat ik er niet van overtuigd ben dat deze ontwikkelingen een zegen voor de kerk zijn. Ik denk dat de nadelen, even aannemend dat ze alle benoemd zijn in het stuk, ruimer dan ruimschoots opwegen tegen de “voordelen” mits eerlijk beoordeelt. Maar vooral wil ik hier inzoomen op de laatste zin van de conclusie.

Het is een goede vier jaar geleden, dat ik in het ziekenhuis lag voor een flinke hartoperatie – vijf omleidingen moesten worden aangelegd. Het was al weer 35 jaar geleden, dat ik ook in het ziekenhuis kwam, voor mijzelf dan. In onze Groningse tijd. Deze keer kwam ik op een twee-persoons-kamer te liggen. Een heel oude vrouw lag naast me.

We maakten kennis en wisselden gegevens uit. Zo gaat dat in een ziekenhuis. Zij was 90 jaar en lid van de Vergadering van Gelovigen. Ik zei haar niet, dat ik predikant ben van de christelijke gereformeerde kerk. Ik vertelde haar wel, dat onze overburen in Groningen ook van de Vergadering waren. Die woonden daar boven hun vergadergebouw. We kregen goede contacten met hen. Onze kinderen pasten wat leeftijd betreft heel goed bij die van hen. We maakten onze eerste buitenlandse vakantie samen met hen naar......Frankrijk. Vandaar onze band met Frankrijk!