Dertig jaar geleden brak Francine Rivers door met haar eerste christelijke roman: Bevrijdende liefde, gebaseerd op het bijbelboek Hosea. In dit 40-dagen dagboek worden de thema’s uit die roman verder uitgediept: Afgewezen, berusting, gered, vrijgekocht, verzoening en vernieuwing.

Er doet zich in Jozua 22 een confrontatie voor die dreigt uit te lopen op een religieuze zuivering. 

Dat is vreemd, want het begon allemaal zo mooi in het beloofde land. De Rubenieten, de Gadieten en de halve stam van Manasse hadden meegevochten met Israël om Kanaän in te nemen. Toen dat gebeurd was zijn ze door Israël gezegend en uitgezwaaid. Ze zouden terugkeren naar het Overjordaanse. In vers 5 lees je hoe de meerderheid van Israël hen op het hart drukte om zich te houden aan de wet van Mozes. Nu zijn ze koud in het Overjordaanse aangekomen en het gaat helemaal mis. 

‘Van die eerste weken in Nederland zal ik dat eerste gezin in Mussel nooit vergeten’, vertelde mijn Afghaanse vriend Hoessein* mij. ‘Ik was nog maar veertien, was mijn ouders kwijtgeraakt onderweg en had maandenlang alleen door Iran, Turkije en Europa gezworven.  Ik zag boten zinken en kinderen verdrinken. Omdat ik zo jong was, werd ik na registratie in ter Apel in een opvanggezin geplaatst. Ik kon niet met hen praten, maar ze begrepen dat ik wanhopig op zoek was naar mijn familie en de man bad voor mij. Een paar dagen later werd mijn broer gevonden in een asielzoekerscentrum in Nederland en kon ik naar hem toe. Dat was echt gebedsverhoring. Ik ben opgevoed als moslim, maar toen ben ik op zoek gegaan naar de God tot wie die man bad en naar Jezus.’ De man die voor Hoessein bad, heeft nooit geweten dat hij christen is geworden. Aan Hoesseins verhaal moest ik de afgelopen maanden steeds denken bij de nieuwe stroom asielzoekers uit Afghanistan. Hoeveel mannen, vrouwen, jongens en meiden als hij zijn nu wanhopig op zoek naar een luisterend oor en iemand die met hen bidt? Zijn wij er als kerken voor deze vluchtelingen uit Afghanistan en ook die uit Syrië, Jemen, Somalië en Turkije?

Op 1 oktober jl. promoveerde dr. J. van ’t Spijker aan de TUA met een proefschrift over het missionaire wezen van de kerk. In zijn onderzoek wil hij op zoek naar een kerkelijke structuur die recht doet aan de missionaire roeping van de kerk in onze huidige cultuur. Omdat zijn onderzoek belangrijk is voor onze Christelijke Gereformeerde Kerken is het goed om er hier aandacht aan te geven.

In het Nederlands vertaald luidt de titel van Van ’t Spijkers proefschrift ‘om deel te nemen aan Gods missie’. Deze titel dekt de lading meer dan voldoende en laat in een paar woorden zien waar het om gaat: het werk van God waar de kerk in mag participeren.