Vraag:
Waarom moet je betalen voor het lid zijn van een kerkgemeenschap? Iedereen moet toch zijn verbintenis met God kunnen sluiten? Ook arme mensen of mensen die de weg naar God hebben gevonden zonder de kerk?
Antwoord:
In het Oude Testament kunnen we al lezen dat mensen geld of goederen gaven voor het in stand houden van de eredienst aan God. In het Nieuwe Testament lezen we dat de Heere Jezus ziet hoe een arme vrouw twee kleine munten in de offerkist bij de tempel doet. Hij merkt op dat zij in verhouding een groter offer brengt dan de rijken (Mark.12:43).
Wanneer er overal christelijke gemeenten ontstaan, worden er collectes gehouden voor de arme gemeenteleden in Jeruzalem, die de moedergemeente is van de wereldwijd groeiende kerk. Paulus schrijft dat van iedereen wordt verwacht dat hij eens in de week iets opzij legt (1 Kor.16:2). Let wel: dit geld was speciaal voor de armen. In Hand. 4 en 5 lezen we van gemeenteleden die hun bezittingen verkochten ten behoeve van de armen in de gemeente.
In de loop van de tijd moesten kerkelijke gemeenten een groter gebouw voor hun samenkomsten hebben dan de huiskamer van een gemeentelid. Zo ontstonden er kerkgebouwen. Die moesten natuurlijk ook worden onderhouden. Dat alles kostte geld. Ook kregen de rondtrekkende evangeliepredikers geld of goederen om van te leven. Paulus zegt met het oog daarop in 1 Kor. 9:14 dat mensen die het Evangelie verkondigen van het Evangelie mogen leven. Datzelfde ging ook voor de ‘vaste’ predikanten gelden. Die hadden vaak ook een eigen stuk grond om van wat erop groeide te leven (zoals de priesters in Israël dat ook hadden). Ook gaf men bijvoorbeeld via een erfenis geld of land aan kerken en kloosters. Gaandeweg kwam er zo een administratie die alles regelde wat er voor de goede voortgang van het kerkelijk leven nodig was.
Tegenwoordig hebben alle gemeenten die bij een landelijk kerkverband horen financiële verplichtingen om dingen te betalen die niet alleen voor de plaatselijke gemeente van belang zijn. En nogmaals: een gemeente, een kerkgenootschap kan niet van de wind leven. Daarom wordt van ieder lid die het kán betalen (!) een vrijwillige bijdrage verwacht. In het Oude Testament was dat een tiende deel van je inkomen. In het Nieuwe Testament wordt geen percentage aangegeven.
Paulus schreef: Laat ieder doen zoals hij in zijn hart heeft voorgenomen. Niet met tegenzin of uit dwang, want God heeft de blijmoedige gever lief (2 Kor. 9:7).
Bron: http://www.refoweb.nl/