Conflicten in de kerk zijn niet nieuw. In de CGK konden ze zelfs uitgroeien tot een impasse. Bovendien is onze plaats in de kerk dan zo gemakkelijk vervangen door een plaats in een partij, een groep, tegenover ‘de anderen’. De inhoud van kerk-zijn, die wezenlijk het plaatselijke overstijgt, verdwijnt achter de horizon.

Lichaam van Christus

Kerk-zijn houdt in elkaar geestelijk (willen) ontmoeten, omdat de kerk het lichaam van Christus is. Ons spreken over de kerk moet nooit zonder Christus zijn, en nooit zonder een levend geloof. In H.C. Zondag 21 staat er niet voor niets bij: ‘…en dat ik daarvan een levend lidmaat ben.’ Ja, ook een zondaar, net als die anderen. Maar voor dat soort gaf de Heiland zijn bloed. Die realiteit betreft niet alleen de plaatselijke kerk, maar ook de kerk die daar wereldwijd bovenuit gaat.  Dus ook het kerkverband.  En die kerk betreft zelfs degenen die er wel in zijn, maar die innerlijk, wegens een onveranderd hart, niet bij Christus horen.

‘Kom maar even binnen, ik ben net bezig met een mooi klusje.’ Tot mijn verbijstering bleek dat ‘klusje’ te bestaan uit het verscheuren van allerlei brieven. De meeste hadden een blauwe envelop. ‘Zo, ben je aan het opruimen?’ was mijn nogal onbehouwen reactie. ‘Ja,’ zei hij stralend, ‘alles moet weg. Rekeningen, aanmaningen, bonnetjes en nog meer bonnetjes, ik kap ermee. Het helpt allemaal niets, ik gooi ze weg.’ Ik keek hem eens goed aan. ‘Er is hier wat aan de hand, wil je het mij vertellen?’

In een eerder artikel in dit kerkblad stond een verslag van de najaarsclassis van de classis Leeuwarden. Daarin stond dat de classis besloten had om nog eens bij elkaar te komen op een voortgezette vergadering om door te praten over het rapport kerk-zijn. Dat gesprek heeft plaatsgevonden op 24 november. De verbouwing van de Sionskerk in Damwoude was nog gaande en daarom kwam de classis, net als de vorige vergadering, weer bij elkaar in Zwaagwesteinde.

Mijn man en ik stonden vanmorgen even samen voor de spiegel. Ik was gefocust op mijn haar, hij schoor zijn baard. Wat hij zag (ik niet) was dat er weinig energie van mij afstraalde. Het was een intensieve week geweest met zieke kinderen en vandaag had ik ook nog een cursus. Dat moest ook nog, zuchtte ik vanbinnen. Ik had meer zin in een dag met een boek op de bank. Mijn buitenkant weerspiegelde mijn binnenkant.

Ook je kinderen zien hoe je het leven ervaart. Mensen die dicht bij je staan, die je vaak zien, hebben vaak haarfijn door hoe de vlag erbij hangt, wat er in je omgaat. Onze kinderen zien ons elke dag (soms zelfs ‘s nachts), ook op momenten dat je even geen ‘mooi weer’ speelt. Als ouder zijn we hun rolmodel tijdens de meest vormende jaren van hun leven. Ze horen onze woorden, maar méér nog zien ze wat we doen, wie we zijn, hoe we leven.