In zijn bergrede spreekt Jezus diegenen zalig die lijden aan geestelijke armoede, die beseffen dat zij bij God niets kunnen inbrengen en slechts als arme zondaren tot Hem kunnen komen. Zij ervaren hun eigen onvermogen in het dienen van God. Maar Jezus bemoedigt hen, en noemt hen gelukkig.

Hoezo gelukkig? Omdat zij daarin iets bereiken van het ware mens-zijn, namelijk verlangen naar God! Is dat niet het hoogste geluk dat een schepsel verlangt naar zijn Schepper?

Armoede is een poort waardoor God binnenkomt in het hart van zijn kinderen. Daartegenover is 'rijkdom' een ernstige belemmering. Als je vol bent van jezelf en alles wat je in acht hebt genomen, hoe kan God dan door zijn Geest binnenkomen? Maar voor armen van geest is er geluk. En wat is geluk anders dan dat je als mens tot je bestemming komt? Dat je wordt zoals God heeft bedoeld?

Veel dove mensen ervaren een grote mate van eenzaamheid. Tegelijk zijn er in onze tijd veel mogelijkheden om die eenzaamheid te verlichten en te doorbreken. In dit artikel deel ik met u graag aan aantal ervaringen vanuit de boeiende en dankbare rol die ik mag vervullen als dovenpastor.

Het vorige artikel noemde een aantal soorten doofheid. Nu iets over kerkdiensten voor doven.

Een kerkgebouw kan meehelpen om in een bezinnende houding te komen. Dat facet ontberen we vanmorgen geheel. We komen samen in buurtcentrum ‘Het boegbeeld’ in Almere. De zaal is primair een disco. Veel lampen, spiegels, bakstenen muren en stalen kasten. De warmte moet er van de muziek en het dansen komen. Maar zo in de vroege morgen doet het vooral koud aan.

In de zaal staan nu vijf rijen plastic stoelen. Dat helpt ook al niet erg mee, maar het is wel praktisch, want direct na afloop van de dienst moet alles weer in de oorspronkelijke staat worden teruggebracht. De stoelen moeten dus stapelbaar zijn. Ook het liturgisch front is eenvoudig: een kleine tafel waar wat apparatuur opstaat en een paar microfoonstandaards die, vertelt de voorganger, onlangs op marktplaats zijn bemachtigd. Op de tafel staat een mooi bosje rozen dat waarschijnlijk even geleend is van het buurthuis, want na de dienst zien we ze in de koffieruimte terug.

Ik zet mijn hoed af voor de schrijver van dit boek, dr. Henk van der Meulen. Hij was universitair docent Praktische Theologie. Op dat gebied heeft hij verschillende publicaties op zijn naam staan. Na zijn pensionering verdiepte hij zich in de brief aan de Hebreeën. Met als resultaat: een prachtstudie over dit schitterende, maar niet eenvoudige Bijbelboek.