Er is de laatste tijd veel aandacht voor ‘roepingen’. Een van de aanjagers daarvan is het predikantstekort in veel kerken. Ik hoop van harte dat deze groeiende aandacht zal leiden tot sterke groei van de predikantsopleidingen.

Tegelijk vraag ik me af: als we een gebrek aan predikanten zo ernstig vinden en daar een roepingenzondag voor in het leven roepen, dan gaan we toch met dezelfde ijver aandacht vragen voor andere roepingen? Zendingswerker, evangelist, Bijbelvertaler, godsdienstdocent, welzijnswerker, piloot enz. Het tekort aan dit soort werkers is immers al veel langer schrijnend groot.

Ruth is de trouwe. Zij is het door wie Gods heil voor Israël zichtbaar wordt. Maar Ruth is niet alleen. Het is de Boaz, de krachtige, die de ware vertegenwoordiger is van Israël. Zo zouden alle mannen uit dat volk moeten zijn. Niet krachtig met het oog op zichzelf, maar krachtig in geloof. Boaz houdt de geboden en laat een deel van zijn oogst staan voor de arme en de vreemdeling. Niet het minimale, maar royaal laat hij Ruth delen in zijn oogst. Hij maakt geen misbruik van de kwetsbaarheid van Ruth, maar is bereid een deel van zichzelf op te geven voor Ruth en Noömi. Hij trouwt met Ruth, is losser en verwekt een nakomeling voor Machlon. Inderdaad: de krachtige Boaz is heel anders dan de zwakke Machlon. En die kracht heeft dus niet te maken met de ziekelijkheid van Machlon, maar met de krachtige manier waarop Boaz leeft uit geloof. Waar mensen als Ruth en Boaz bij elkaar komen en hun kracht bundelen, daar is grote zegen van God te verwachten.

Wouter Moolhuizen, Hoogeveen

Jezus vertelde in dit hoofdstuk 15 van het Bijbelboek Lukas drie gelijkenissen met een vergelijkbare strekking. Het gaat over hoe je als mens zoek kunt raken en hoe je gevonden kunt worden. Maar daar zit uiteraard ook de boodschap in naar ons: Hoe kunnen wij gemeente van Jezus Christus zijn in deze tijd?

Gelijkenissen, verhalen die je hoop kunnen geven, die je de weg wijzen, maar die ook de vinger op de zere plek kunnen leggen. Bij onszelf en bij onze gemeente.

Het eerste verhaal gaat over een herder die, nadat er een schaap zoekgeraakt is, de kudde achterlaat en op zoek gaat naar dat ene schaap.

Het tweede verhaal gaat over een vrouw die een van haar drachmen kwijtgeraakt is en haar huis gaat vegen. Tenslotte een verhaal over een vader die moet toezien dat zijn zoon hem verlaat, maar die vol hoop blijft uitzien naar zijn terugkeer.

Tegenstrijdige gevoelens verscheuren me. Met volle teugen geniet ik van die prachtige Engelse dorpskerk en tegelijk voel ik me verslagen en verdrietig. Ze zijn zo mooi, die Engelse kerken op het platteland. Altijd toegankelijk. En wat een rijke historie. Ze kunnen zomaar teruggaan tot het jaar 1000. En dan al die graven eromheen. Die zijn ook eeuwen oud. Die kerken en die graven zijn een soort kleine enclaves van de eeuwigheid. De wat wijdere omgeving werkt meestal ook mee. Idyllisch. Het raakt je, of je wilt of niet. Het is allemaal zo mooi en zo rijk aan historie. Maar dan hoor je van je gastheer: ‘Hier komen op zondagochtend nog zes oudere mensen samen’. Wat erg. Die seculiere kaalslag van de afgelopen zeventig jaar voel ik in mijn lijf. Het voelt als een mokerslag. Wat betekent dit voor de nabije toekomst? Hoe zal het verder gaan? Gaat het verder of worden deze kerken op den duur ruïnes. Ruïnes zie je veel in Engeland. Ze houden daar niet van opruimen. Ruimte genoeg. Gewoon laten staan. Maar je wilt dat er in een kerk gebeden wordt en gezongen en gepreekt. In elke kerk die we bezochten ben ik op de knieën gegaan Daar zijn Anglicaanse kerken gelukkig op ingericht. De banken zijn knielbanken. Ik kan zo’n kerk gewoon niet bezoeken zonder er te bidden. Bidden voor herstel, bidden voor ontwaken en bidden voor een nieuw werk van de Heilige Geest.