Na jaren komt de wens van ds. Arend de Braak (56) in vervulling: het dienen van een gemeente in Friesland. De Braak is getrouwd met Reina Tel en samen hebben ze acht kinderen, waarvan één (in 2000) is overleden. Zondag 30 januari 2022 zal hij in de CGKv De Voorhof in Franeker worden bevestigd. Maar…wat zoekt deze dominee op de Friese klei?

Franeker - Dat zijn vrouw, die van Friese komaf is, hem de Friese taal heeft bijgebracht is fijn en zeker handig wanneer je een kerkelijke gemeente in deze provincie gaat leiden. Maar er moet meer zijn waarom het hart van ds. de Braak uitgaat naar ‘de Friezen op de klei’. De Braak: ‘Ik ken de Friezen goed. Over het algemeen zijn de mensen duidelijk. Ze staan ergens voor en maken dat ook kenbaar. Dat je weet waar je aan toe bent en dat maakt de communicatie voor mij een stuk makkelijker.’

Verslag van een werkconferentie

Wat is de roeping van een gelovige? Het is onze roeping om te getuigen van de hoop die in ons is, zo lezen we in 1 Petrus 3, 13-18. En hoe leer je dat, om te getuigen? Door te leren van je broeders en zusters, door gesprekken op catechisatie en door op zondag toegerust te worden in de prediking. Het is goed om als kerkelijke gemeenschap te zeggen: wij willen een missionaire gemeente zijn. Wij willen liefdevol getuigen van onze Here Jezus Christus en Zijn liefde uitstralen naar de mensen in onze omgeving.

Gods missie

Missionair gemeente-zijn is niet iets nieuws. Iemand heeft wel eens gezegd: de hele Bijbel is zending! De Here God roept mensen, Hij zendt profeten, Hij zendt Zijn Zoon en Zijn Heilige Geest. Van de eerste tot de laatste bladzijde van de Bijbel is de Here God bezig met Zijn missie: om Zijn schepselen te laten leven in een goede relatie tot hun Schepper.

Bij die missie moeten we telkens weer worden bepaald. Daarom is het goed dat predikanten daarin worden toegerust. Zo was er eind vorig jaar (28 oktober 2021) een werkconferentie voor predikanten in Noord-Nederland (Groningen, Friesland en Drenthe). Daar willen we in dit artikel kort verslag van doen.

‘Jij een dienst van Omrop Fryslân leiden? Je spreekt niet eens Fries.’ Dat was de eerste reactie toen ik thuis vertelde van de plannen om mee te werken aan een dienst van Omrop Fryslân. Iedere maand wordt er vanuit een andere kerk in de provincie een dienst uitgezonden, de zogenaamde ‘Tsjerke fan de Moanne’ (kerkdienst van de maand).

In de maand januari was de vrije evangelische gemeente in Harkema gevraagd om hieraan mee te werken en via hen zijn wij als CGKv van Surhuisterveen benaderd. Op dit verzoek zijn we als kerkenraad van harte ingegaan.

Dit boek heeft lang op mijn bureau gelegen. Ook na het lezen ervan. Het moet besproken worden. Omdat het gelezen moet worden. Maar wat brengt het veel op gang, en wat roept het veel op. Uit gesprekken met mensen die een deel van het laatste stuk van de in dit boek beschreven geschiedenis hebben meegemaakt – die er zelf op een bepaalde manier een rol in speelden en moesten spelen – heb ik begrepen hoe diep dat wat zich voltrok in Indonesië heeft ingesneden in hun leven. Ook, en vooral, omdat het zo diep insneed in en sporen trok in het leven van de mensen daar, in Indonesië. Als je met deze mensen sprak, deden ze niet gemakkelijk een boekje open over hoe het allemaal geweest was; over wat ze allemaal meegemaakt hadden; over wat ze allemaal hadden moeten doen. Ze deden er veelal het zwijgen toe. Omdat het te veel was. Omdat het te zwaar was. Want wie zal het allemaal zeggen? Wie kan, onbevooroordeeld, zeggen hoe het was; hoe het had moeten zijn?