Aad Kamsteeg heeft een mooi boek geschreven met persoonlijke ervaringen. Vanaf 1967 was hij redacteur buitenland van het Nederlands Dagblad. Kamsteeg werd een invloedrijke stem binnen de Gereformeerde Kerken vrijgemaakt, maar ook daarbuiten. Hij werkte ook voor de EO. In zijn boek komen niet alleen belangrijke internationale ontwikkelingen aan de orde, maar ook ontwikkelingen in de Nederlandse samenleving en politiek (en vooral de GPV), en op kerkelijk terrein. Kamsteeg is altijd kritisch geweest op de geslotenheid die de Gereformeerde Kerken vrijgemaakt lange tijd hebben gekend, en was een voorstander van contacten buiten de eigen kring.

Dominee, u bent op 6 september bevestigd. Wat heeft op die dag de meeste indruk op u gemaakt?

Het was een bijzondere zondag, bijzonder om een aantal redenen. Het was voor het eerst dat de gemeente van Dronten weer fysiek bij elkaar kwam in een kerkdienst. Verder was het bijzonder omdat de dienst van bevestiging en intrede in de openlucht plaatsvond. Zodoende konden veel gemeenteleden en gasten aanwezig zijn en konden we met elkaar zingen tot eer van onze God. Leek het weer eerst nog tamelijk onvoorspelbaar te zijn, tijdens de dienst was het stralend weer.

Het eerste gebod heeft allereerst betrekking op onze dienst aan God. In die dienst ligt onze ware vrijheid besloten. Het gebod waarschuwt tegen een leven in de slavernij van de dienst aan afgoden. Daarnaast geeft het kennis van de werkelijkheid, het werk van zijn handen. Daarover was de vorige keer al iets gezegd.

Het eerste gebod heeft een grote rol gespeeld in de geschiedenis van de westerse wereld. Alleen God moet worden vereerd. Afgoden zijn van nul en generlei waarde. Zo konden we aan het begin van de moderne tijd afrekenen met de gedachte dat de werkelijkheid om ons heen betoverd was. De wereld werd onttoverd, en de natuur ontgoddelijkt. Wetenschappers hoefden niet langer bang te zijn dat zij de natuurkrachten boos zouden maken. De techniek kon vooruitgang boeken. Dienst aan de enig, ware God was een stimulans voor wetenschap en techniek. Mens en samenleving voeren er wel bij.

Leila uit Afghanistan zat zelf jarenlang in een Grieks opvangkamp. Inmiddels heeft ze een verblijfsvergunning voor Nederland. Vanuit de TussenVoorziening van INLIA in Eelde smeekt ze haar nieuwe landgenoten hun harten te openen voor de mensen uit het afgebrande Moria en de andere kampen.

Ze volgt de situatie in Griekenland op de voet, heeft veel contact met de mensen daar. En ze is bezorgd, diep bezorgd voor iedereen die ze er kent. Hoe lang kunnen ze het nog volhouden? Het gebrek aan voldoende water en eten, aan beschutting, sanitair, mogelijkheden om je te wassen, medicijnen. De onzekerheid, de verwoestende onzekerheid, over je lot.