De kerkdienst

Deze zomermaanden willen we in een wekelijkse bijdrage in het Kerkblad voor het Noorden ruimte nemen om stil te staan bij de Corona-crisis. Want ook voor de kerk heeft die nogal wat gevolgen (gehad). We willen daarbij niet al te tobberig ingaan op wat er allemaal weg is of niet meer kan. Natuurlijk komt dat aan bod, maar het is niet de insteek van deze serie artikelen. We willen juist op zoek gaan naar kansen die deze tijd biedt. Er komen verschillende gemeenten uit het noorden aan het woord die daarover zullen berichten. In dit eerste artikel wordt ingegaan op de kerkdienst die vanaf 15 maart op een andere manier gehouden wordt. Hoe is dat voor de mensen die meewerken aan die dienst?

Wie zijn wij? In de afgelopen weken zijn twee boeken besproken waarin we daar iets over leren. We zijn Nederlanders die leven in een land waar de zogenaamde Bourgondiërs de informele stichters van zijn. Met hun idealen om de noordelijke graafschappen samen te brengen en er een welvarend en modern land van te maken zijn zij de voorvaders van de Nederlanden. We zijn Nederlanders die leven in het grotere verband van de Europese Unie. Europeanen dus, maar dat zegt ons maar heel weinig…. Wat is de basis waarop wij kunnen bepalen wie we zijn.

In het klassieke formulier voor de doop van de kinderen van de gemeente wordt als reden voor de doop aangegeven, dat de doop ‘in de plaats van de besnijdenis is gekomen’. De vraag komt daarbij op waarom dat gezegd wordt. Want is er echt een relatie tussen de doop en de besnijdenis? En wat is die relatie?

Wanneer Paulus aan de gemeente van Kolosse (Klein-Azië) schrijft over de besnijdenis, heeft hij daar alle reden voor. In de gemeente wordt de dwaling gepropageerd dat het voor een gelovige ook nodig is besneden te worden om de volle rijkdom van Christus in zijn leven te ontvangen.  

Paulus verzet zich hier heftig tegen. Hij maakt de gelovigen duidelijk dat zij allang besneden zijn, maar dan met een heel andere besnijdenis dan die bij Israël. Die vindt plaats door mensenhanden. Voor de besnijdenis die op de gelovigen is toegepast, wijst hij op Christus, in zijn kruis en opstanding. Christus is in de plaats van en voor zijn volk van alle eeuwen gestorven (Kol.2,10-14).

Mark Kinzer is een Jood die op negentienjarige leeftijd (in 1971) tot geloof  in Jezus kwam. Hij is een invloedrijk messiaans-joodse theoloog. Het messiaanse jodendom combineert het geloof in Jezus met het onderhouden van de Thora.