De vorige twee afleveringen uit deze serie gingen over de doop. In dit en het volgende artikel komt de maaltijd des Heeren aan de orde. Over het avondmaal in de Vroege Kerk hebben we relatief veel bronnen. We willen ons hier beperken tot enkele belangrijke punten die ons inzicht geven in de bediening van dit sacrament in de Vroege Kerk.

Het heilig avondmaal is door Christus ingesteld voor de gelovigen. De evangelist Mattheüs beschrijft de instelling heel helder in Mattheüs 26, 26-28:

Op 5 februari 2020 vervolgde de classis Zwolle haar najaarsvergadering van 2019. Op tafel lagen een viertal voorstellen aan de classis, hoe zij zich zou opstellen tegen het besluit van de gemeente van Zwolle, om gemeenteleden, die in een homoseksuele relatie samenleven, toe te laten tot de avondmaalsviering. Dit besluit van Zwolle strookt niet met besluitvorming van de Generale Synodes van 2013 en 2016.

De duif tikt gewoon op het raam. Alsof hij aanklopt. “Dat is mijn vriend. Hij is gewend dat ik hem voer,” zegt Alex terwijl hij opstaat, het raam opendoet en de duif uit zijn hand laat eten.

Die duif zal hem nog missen. Want de duif komt iedere dag; koffietijd, vaste prik. En Alex vertrekt binnenkort naar Armenië. “Misschien kunnen de anderen de nieuwe mensen op deze kamer straks zeggen wat hij graag eet”, peinst Alex. Ondertussen snijdt hij fruit voor zijn menselijke bezoek. Mens en duif worden gastvrij onthaald. Heel Armeens dit: gasten krijgen goed te eten. 

Nederland behoort al jarenlang tot de gelukkigste landen van de wereld. Inmiddels zijn we Zwitserland voorbijgestreefd en staan we als nummer vijf op de wereldranglijst. Op sociaal gebied hebben we in Nederland de zaakjes uitstekend voor elkaar. We kennen een reeks van voorzieningen en uitkeringen. Onze gezondheidszorg behoort tot de vooruitstrevendste van de wereld. Ons datanetwerk is het meest ontwikkelde en snelste van Europa. We kunnen ons geluk blijkbaar niet op. Maar hoe zit het met debarmhartigheid van onze Nederlandse samenleving?