De Gereformeerde kerken hebben een enorm waardevolle kerkmuzikale traditie opgebouwd. Dit blijkt wat onder meer uit het samen zingen van de honderdvijftig bijbelse psalmen. Hoe waardevol die traditie is, ontdek je wanneer je hem aan het verliezen bent. En dat is wat ik aan den lijve ondervond.

Ik groeide op in de Maranathakerk, een gereformeerd-vrijgemaakte kerk in Spakenburg-Zuid waar mijn vader dominee was. In mijn jeugd zongen we elke zondag uit de honderdvijftig psalmen, op Geneefse wijze en de berijming op de vrijgemaakte eigen wijze. Naast de psalmen was er in de eredienst plek voor enige gezangen: in mijn tijd waren dat er eenenveertig.

Op 25 november jl. was de classis Leeuwarden bijeen in Damwâld om verder door te spreken over wat het concreet betekent voor onze classis dat de generale synode 2024-2025 de revisieverzoeken betreft vrouw en ambt grotendeels heeft afgewezen.

In de oudheid leefde de gedachte dat het mogelijk was om onder de invloedssfeer van een god uit te komen door op reis te gaan naar een ander land. We zien dat bijvoorbeeld bij Jona. Maar ook tijdens de ballingschap zien we dat de volken die naar een ander land verbannen werden de goden van dat land gingen aanhangen en vereren. Goden zijn plaats gebonden, dacht men toen. Die kun je maar beter te vriend houden.

Onze huidige cultuur verkeert in een diepe crisis. Deze crisis is dat mensen zelf overal zin en betekenis aan willen geven. Maar velen slagen daar niet in. Dat blijkt in de problemen die mensen in onze tijd ervaren: zij zijn gevangen in zinloosheid. Erik Borgman wijst een weg uit deze problemen en pleit voor een open houding die maakt dat wij de zin van de dingen ontvangen en ervaren die door God in deze wereld is gelegd. Als we daarvoor openstaan, komt dat ons welzijn ten goede.