Toch een beetje schuchter beginnen we aan een nieuw jaar. Wat brengt het ons? Terwijl ik dit schrijf stuurt een dictator nog steeds honderdduizenden soldaten naar een ander land om te vechten. Zaaien raketten en ander oorlogstuig in meerdere landen dood en verderf. Komen er steeds meer dictators aan de macht. Horen we van onrecht door de eigen overheid. Stijgen de aanvragen om bijstand bij de Voedselbank onheilspellend en staan de financiële vooruitzichten van miljoenen mensen onder druk.  

Hoe gaan we hiermee om?

Ik kwam in een heel oud boekje de volgende ‘klemmende’ spreuk tegen:

Als u Christus in mij niet ziet,

ligt dat niet aan Hem,

als u Hem wel ziet, wel.

Durft u dit na te zeggen? Laat dit eens een paar momenten bezinken. ‘Proef’ de regels.

Stel dat we in plaats van het woordje ‘mij’, de woorden ‘onze gemeente’ of ‘de CGK’ of ‘Nederland’ zouden invullen, hoe kijkt u er dan tegenaan?

Welke dag zou je nog wel eens over willen doen? Voor veel mensen is dat hun trouwdag. Een dag vol liefde, blijdschap, verwachting. Alles klopt op zo’n dag en het geluk straalt ervan af. En die stralende beelden blijven je bij: de glimlach van de bruid, de ogen van de bruidegom, de belofte van samenleven.

En juist dat beeld wordt in de Bijbel gebruikt om de band tussen Christus en zijn kerk te tekenen. In deze serie over de kerk hebben we haar al gezien als kudde, lichaam, brief en tempel. In het slotdeel staat het meest intieme beeld centraal dat de Here Jezus zelf aan Johannes op Patmos laat zien (Op. 19:1-10): de kerk als bruid van Christus en Christus als haar Bruidegom.

We zien uit naar het Kerstfeest. Dan vieren we de geboorte van Jezus. We belijden met betrekking tot zijn geboorte dat Hij naar zijn menselijke natuur geen vader had. Dat hoort bij de inhoud van ons geloof. Maar wat wordt daar precies mee bedoeld? Wat is de betekenis daarvan?

‘Sofia heeft het moeilijk thuis. Ze is veertien jaar en heeft veel ruzie met haar ouders. Ze is onzeker en zit niet goed in haar vel. Gelukkig kan ze elke week naar de tienerclub komen. Daar voelt ze zich veilig en kan ze haar gedachten even verzetten. Clubleider Jeroen heeft gemerkt dat Sofia zich niet prettig voelt. Daarom besluit hij met haar in gesprek te gaan. Hij zorgt ervoor dat Sofia zich veilig voelt bij hem, door naast haar te gaan zitten en regelmatig te laten merken dat hij er voor haar wil zijn. Na een tijdje vraagt hij aan Sofia of ze eens met hem wil wandelen, zodat ze even persoonlijk in gesprek kunnen. Sofia waardeert de aandacht en vindt het fijn dat ze met iemand kan praten. Tijdens de wandeling vertelt ze wat haar dwars zit. Jeroen legt zijn arm om haar heen en trekt Sofia tegen zich aan om haar te troosten.