Mensen hebben mensen nodig. Over en weer brengen mensen offers van aandacht, tijd en andere zaken die nodig zijn voor samenzijn. Wim Dekker heeft hierover een mooi essay geschreven. Zijn essay is een pleidooi voor meer onderlinge verbinding in onze westerse geïndividualiseerde samenleving. Hij pleit voor het zien en liefhebben van de naaste.
Deze roman geeft woorden aan een werkelijkheid waar we vandaag allemaal mee te maken hebben en waar we ons niet aan kunnen onttrekken.
Het is nog niet zo gek lang geleden dat ouderen zoals wij die kennen, bestonden. In de negentiende eeuw was de levensverwachting vijfenveertig jaar, terwijl die tegenwoordig tachtig is. Er is een compleet nieuwe levensfase bijgekomen. Tegen die achtergrond schrijft Wim Rietkerk dit boek. Ben je voorbereid op die levensfase, terwijl er geen opleiding voor is?
Dit is een praktisch en leerzaam boek voor ouderlingen en bezoekmedewerkers.
Judas - het was zijn eerste voornemen een opbouwende brief te sturen. Maar hij weet zich van Godswege gedrongen andere dingen te schrijven dan hij eerder van plan was. Niet zozeer vertroosting, maar vooral vermaning.
Ik kan me voorstellen dat hij nu maar liever zijn pen had neergelegd. Als hij met de ‘geliefden’ niet delen mag wat er op zijn hart ligt, namelijk ‘de gemeenschappelijke zaligheid’ (3), het heil in Christus, dan liever maar een poosje stil zijn. Niet spreken, maar zwijgen … Maar dat is Judas’ roeping niet. Hij moet vermanen en oproepen. Tot wat? Tot strijd. Namelijk vanwege ‘het geloof dat eenmaal aan de heiligen is overgeleverd’ (3). De statenvertalers gaven in hun kanttekening hierbij als uitleg: ‘Dat is: de zuivere leer des Evangelies, om die te behouden en daarvan niet af te wijken; dat die niet veranderd zal worden, maar altijd blijven, zoals zij eens door Christus en de apostelen geleerd is.’
