Deze zonde wordt ook wel omschreven als luiheid. De woestijnvaders, de eerste christenen bij wie zo’n lijst met zonden werd gevonden, ervoeren haar als de ‘demon van de middag’. ’s Morgens voelden ze zich fit om te bidden en om mensen te ontvangen en goede raad te geven. Maar in de warmte van de middag kwam de inzinking. De concentratie was weg en verleidingen leken onweerstaanbaar.

Waar de monniken mee worstelden is herkenbaar: niemand is permanent geconcentreerd en in tijden van ontspanning worden we loom en neemt de innerlijke weerstand af. Toch is het eigenlijke probleem niet dat mensen wel eens lui zijn. Tenslotte kan niemand aldoor productief zijn en daarom moet een mens ook van ophouden weten. Maarten Luther sprak zelfs over ‘godzalig luieren’, en psychologen vertellen ons dat perioden van verveling nuttig zijn en ruimte maken voor nieuwe inspiratie. Het is net als in de natuur: de winterse stilstand maakt nieuwe groei en bloei juist mogelijk. Dat arbeid onderbroken moet worden door rust staat zelfs in een van de Tien Woorden.

Hij was maar heel gewoon. Een zin uit een liedje dat nog even nagalmde in mijn hoofd. Ik moest denken aan een andere ‘gewone’ man waarover ik gelezen had: Filippus. Volgens mij was dat zo’n man. Gewoon, maar toch o zo bijzonder. Ik neem je mee.

De discpelen zochten uitbreiding van het pastorale team. In de taakomschrijving stond nadrukkelijk dat de kandidaat een wijze man moest zijn die goed bekend staat en vervuld van de Heilige Geest. Een insider en intimus dus, goed voorbereid op zijn taak. En dan komt een naam boven drijven. Filippus. We hebben over hem niet eerder gehoord of gelezen. De naam klinkt ook niet erg Joods, eerder Grieks. Hij wordt dan ook ingezet als verkondiger/hulpverlener onder de Grieks-sprekende christenen.

Zo’n vijf jaar geleden nam de kerk van Kantens afscheid van haar predikant ds. J. Oosterbroek. In de afgelopen periode mocht ds. J.G. Kortleven als interim-predikant de gemeente dienen. Nu mag de gemeente weer een eigen herder en leraar krijgen. Dr. Gerard Bosker is met zijn gezin neergestreken in Siddeburen, waar ik het gezin ontmoet in hun woning waar hard wordt geklust.

Van harte welkom in het Noorden! Jullie zijn kortgeleden verhuisd naar Siddeburen. Hoe komen jullie in deze plaats terecht?

Het is voor mij, Gerard, weer terug op vertrouwde bodem. Ik ben in Siddeburen geboren en getogen, een echte Groninger dus. Het is bijzonder om nu, na vijftien jaar, weer in dit dorp te wonen en om aan het werk te gaan als predikant van Christelijke Gereformeerde Kerk te Kantens.

Lieve God,

Onlangs zag ik op Facebook een klein filmpje. Een peuter van twee jaar probeert te ontdekken wie die grote man is die op de bank ligt. Ze pakt zijn grote handen vast en legt haar kleine handje erin. Een wereld van verschil. Ze is niet bang voor hem. Dat zie ik als ze haar vinger in zijn mond steekt. Daarna klimt ze op zijn buik en knuffelt hem.