De generale synode heeft vorige week vier dagen aaneen vergaderd in de Oenenburgkerk te Nunspeet. Op de eerste dag, dinsdag 1 oktober, werd vooral gesproken over de eenheid met gereformeerde belijders in Nederland en over de jeugd van onze kerken.

Als kerken hebben we al vele jaren goede contacten met de Gereformeerde Bond binnen de Protestantse Kerk in Nederland. Namens het hoofdbestuur van de bond sprak ds. A. J. Mensink de vergadering van de generale synode van onze kerken toe. 'Wij voelen ons thuis bij u', zo waren zijn eerste woorden.

In het vorige artikel heb ik beschreven dat de inhoud van het boek Herstellers, wat mij betreft goed past bij missionaire én diaconale gemeente-zijn. In dit laatste artikel nog enkele gedachten over christen-zijn in onze moderne samenleving.

De tijd dat Nederland een christelijk land was, ligt ver achter ons. Het christelijk geloof is geen gemeengoed meer. Het is, om zo te zeggen, naar de rand van de samenleving geduwd.

Velen zeggen dat geloven een privézaak is. Je ziet dat terug in het huidige beleid in Nederland en andere landen in Noordwest Europa. Dat mensen geloven is prima, maar dat doe je ‘achter de voordeur’. Geloven doe je niet in de publieke ruimte, de ruimte die van iedereen is. Vanuit deze opstelling is er bijvoorbeeld discussie gekomen over het feit dat sommige mensen die in overheidsdienst zijn, zichtbaar een kruisje dragen. Dat mag dus niet meer.

In de vorige artikelen hebben we gekeken naar wie de jongeren van nu zijn en in welke wereld ze leven. In dit laatste artikel wil ik ingaan op de vraag: Wat kun je hier als kerk(lid) nu mee?

Een van de belangrijkste dingen is dat we jongeren niet behandelen als doelgroep die je met research in kaart kunt brengen, maar als individu, medezoeker en gesprekspartner in het proces naar God. Jongeren van nu willen gezien worden. Geen nummer, maar een uniek mens die op zijn of haar eigen manier waardevol is.

Mens-zijn is verplicht-zijn. Je hebt als mens verscheidene plichten. Deze staan naar het schijnt soms tegenover elkaar. Dan is een keuze moeilijk. Maar is er dan echt sprake van een botsing van plichten?

Een broeder uit de gemeente is verkozen tot ouderling. De kerkenraad heeft hem daarna benoemd. Deze broeder vindt dat hij zijn roeping moet opvolgen. Hij kan en wil deze niet naast zich neerleggen. Het is een roeping van de Here. Tegelijkertijd ervaart hij een verplichting ten opzichte van zijn gezin met opgroeiende kinderen. Bovendien bekleedt hij een belangrijke taak in een christelijke organisatie. Hij ervaart op dat moment dat God hem verschillende plichten oplegt die hij niet met elkaar in overeenstemming kan brengen. Wat moet hij doen? Welke keuze hij ook maakt, er zal een gevoel van schuld overblijven. Is dat terecht? Hoe kan hij in vertrouwen en met een goed geweten een verantwoorde keuze maken?