Vorige week vrijdag is de generale synode 2013 van 'onze' kerken geopend. Die dag vond de eerste zitting plaats. Voordat het werk begon werden eerst de handen gevouwen. Dat gebeurde in een bidstond op donderdagavond. Een impressie.

Velen waren naar de bidstond op Urk gekomen, die plaatsvond in de Immanuëlkerk. In een dienst van Woord en gebed ging ds. P. D. J. Buijs voor. Hij bediende het Woord uit het bijbelboek Habakuk. In het bijzonder stond het tweede vers uit het derde hoofdstuk centraal: het begin van een gebed van Habakuk. Het thema van de preek was: 'een profetisch gebed tussen de tijden'.

Habakuk bad zijn profetisch gebed in een tijd van grote spanning. Op het wereldtoneel stonden machtige landen tegenover elkaar. Dat ging het volk Juda niet voorbij. Babel keerde zich tegen hem. Juda ging zwaar gebukt onder dreiging en geweld. Maar het ging onder meer gebukt. Ten diepste was dit een strafgericht. De oordelen van God sloegen het land.

Het is elk jaar weer een schitterend evenement: de Startzondag van de christelijke gereformeerde kerk uit Hoogeveen. Rondom de Speelweide in Echten worden volop activiteiten gehouden, waar jaarlijks vele honderden kerkgangers op afkomen. De Startzondag blinkt uit als het gaat om verbondenheid, eensgezindheid en saamhorigheid. En zijn dat niet bij uitstek de thema’s die Jezus ons leerde? Zijn het niet juist deze begrippen waar Paulus de gemeente in Filippi uitgebreid om prees?

Over geen onderdeel van het predikantswerk verschillen de meningen van predikanten waarschijnlijk zo veel als juist de catechese. Er zijn predikanten die het heerlijk vinden om een avond catechisatie te geven, maar er zijn ook predikanten die het zwaar en moeilijk vinden. Uiteraard zijn er ook die zich ergens tussen die twee extremen bevinden. In dit artikel verkennen we het predikantswerk in de catechese.

Op vakantie in Noord-Frankrijk, liepen mijn vrouw en ik de monumentale herdenkingskapel annex museum van Dormans binnen. Gewijd aan allen die daar aan de Marne vielen tijdens WO I. Duizenden soldaten en burgers waren er in de frontlinie van die strijd gesneuveld en omgekomen. Velen naamloos weggedrukt in de modder van de loopgraven en in, door granaten en mortieren, omgeploegd land. Voor altijd vergeten. Of toch niet? De volgende generatie zette zich in om de schitterende herdenkingskapel te bouwen. Om het te bekostigen kun je een steen sponsoren. Dan wordt je naam of de naam van je school of club op een steen gezet. Dit is mijn of onze steen. Mijn steen wordt gebruikt om het gebouw blijvend te realiseren en om in herinnering te houden hen die vielen.