In de CGK van Zwolle hebben we een jaar of tien geleden de kleine kringen geïntroduceerd in onze gemeente. Kleine gemeenschappen waar vooral een stuk onderlinge zorg voor en met elkaar wordt geregeld.  Per maand groeit onze gemeente met ongeveer 10 adressen. Zeg maar, de ideale grootte voor een kleine kring. Maar hoe krijg je zicht op het functioneren van een gemeente met bijna 3300 leden? Deze nieuwe leden starten eerst samen in een (tijdelijke) introductiekring, om vervolgens deel te gaan uitmaken van  de kleine kring.

In oktober 2010 zijn de eerste twee introductiekringen voor nieuwe leden van start gegaan. Onder leiding van een kringleidersechtpaar komen in 5 bijeenkomsten allerlei aspecten van ons gemeente-zijn aan de orde. Wat is de CGK, en wat is typisch CGK Zwolle, welke erediensten worden er elke zondag georganiseerd, hoe is de pastorale en diaconale zorg geregeld, welke activiteiten zijn er voor mijn kinderen en tieners, op welke manier mag ik mijn gaven en giften gaan inzetten in de gemeente?

'Wie ben ík...?!' Die woorden bezigde mijn vader, als hij iets bijzonders meemaakte. De zegswijze vertolkt een mengeling van gereformeerd denken en Zeeuwse bescheidenheid. Beide sieren een mens. En ze vormen daarom de toonzetting voor een korte bijdrage over 25 jaar predikantschap.

Vijf gemeenten

Het werk in de kerk begon op 20 februari 1987 in Hillegom. In deze kleine gemeente in de Bollenstreek was ik de eerste part-time predikant binnen ons kerkverband. Daarnaast werkte ik op Hogeschool de Wittenberg in Zeist als staflid en docent Nieuwe Testament. Toen de CGK Aalsmeer zich meldde, heb ik die functie verruild voor de opdracht om van de wijkgemeente Hoofddorp een zelfstandige kerk te maken. De instituering in de nazomer van 1994 is voor mij één van de hoogtepunten uit de beginjaren van mijn predikantschap. Via Hengelo (1994) en de Bethelkerk in Veenendaal (1998) ben ik nu sinds begin 2008 predikant in Zwolle.

In het vorige artikel ging ik in op twee van de drie zaken die in de prediking van de jaren 70 opvielen. Zaken die Dr. M.H. Bolkestein vaststelde na analyse van 89 preken. Ten eerste het gebruik van oude woorden en oude voorstellingen. Ten tweede dat preken zich verengden tot het spreken over zonde en genade; alsof de Bijbelse boodschap daartoe gereduceerd kan worden. In de derde plaats stipt Bolkestein het vreugdeloze preken aan. Hij bedoelt daarmee een verkondiging waarin de hoorders veel ‘moeten’. Wordt er vandaag – wat betreft punt drie - ook op die manier gepreekt. Is de prediking vandaag nog steeds vreugdeloos omdat er zoveel moet?

Stel dat iemand vandaag 89 preken zou doorlichten op het ‘moeten’ in de prediking wat zou dan de uitkomst zijn. Lastig blijft het om dat goed te beoordelen. Zoveel kerkelijke gemeenschappen met zoveel verschillende accenten leidt dat niet tot een onoverzichtelijke analyse? Toch doe ik een poging er iets over te zeggen.