Afgelopen januari mocht ik als deputaat diaconaat een werkbezoek brengen aan Mozambique. Mijn eerste Afrika-ervaring en wat mij betreft niet de laatste. Wat een bijzonder land en wat een bijzondere reis.

Soms lees je in een rapport cijfers, begrotingen en projectplannen. Belangrijk natuurlijk, maar pas wanneer je mensen ontmoet, hun verhalen hoort en hun omstandigheden ziet, krijgt het werk werkelijk een gezicht. Dat was de ervaring tijdens het werkbezoek dat diaconaal consulent Erjan van der Linde en ondergetekende begin januari 2026 brachten aan Mozambique.

Vroeger vond ik Mozes nogal zielig. De hele dag met een doek om zijn hoofd door de woestijn lopen is geen pretje toch? Later begreep ik dat de doek meer een soort sluier was waar Mozes doorheen kon kijken. Was dat eigenlijk niet een soort straf? Hij zal het vast niet leuk hebben gevonden. Soms sturen kinderbijbelverhalen je ongewild een verkeerde kant op. Wanneer we Exodus 34 wat beter lezen ontdekken we een prachtig, inderdaad stralend, vergezicht dat ons gegeven wordt door deze geschiedenis.

Soms hoor je het mensen zeggen: het lijkt het paradijs wel.
Om daarna te horen wat er aan schoonheid en moois allemaal te zien was.

Het landschap van gender, identiteit en zorg

Onze samenleving kent een grote verwarring op het gebied van seksualiteit. Deze verwarring is er omdat mensen zich niets meer gelegen laten liggen aan Gods goede orde in de schepping. Ook kan het zijn dat er grote onwetendheid is. Onlangs is een betrouwbare gids verschenen voor dit gebied.