Zo’n negen maanden geleden ben ik met twee gemeenteleden naar Mezovary gegaan.  Na een reis van twee dagen kwamen we daar aan. Het blijft altijd een lange reis, maar wat is het geweldig om onze vrienden weer te zien en te ontmoeten.

Door covid en door de oorlog was het meer dan vier jaar geleden dat wij in Mezovary waren geweest. Voor ons gevoel was het veel te lang geleden dat we onze vrienden gezien hadden. In die vier jaar was er veel gebeurd en veel veranderd. Veel mensen, vooral mannen, waren vertrokken in verband met het oorlogsgeweld en de dreiging ervan.

‘Eenvoudig’ bijbellezen en onderzoek naar het ontstaan, de achtergrond en de betekenis van bijbelteksten lijken soms heel verschillende werelden. Maar dat hoeft niet zo te zijn. In principe sluiten ze elkaar niet uit. Wetenschappelijk onderzoek kan juist heel verrijkend zijn voor het gesprek over God en geloof.

Dr. Eep Talstra, emeritus hoogleraar Oude Testament aan de Vrije Universiteit, heeft een mooi boek geschreven over geschiedenis en hergebruik van bijbelteksten. Bijbelwetenschappers doen daar onderzoek naar, soms ‘op de vierkante centimeter’. Dit onderzoek kan heel dienstbaar zijn aan het verstaan van de wijze waarop God met het oude Israël en de eerste christenen is omgegaan, en hoe Hij met mensen vandaag omgaat. In dit ‘verhaal van God en mensen’ staan lichte en donkere bladzijden. ‘Precies lezen’ maakt het verhaal dat in de Bijbel wordt verteld, overtuigend, aldus Talstra.

Vrijdag 21 juni jl. was de eerste zittingsdag van de generale synode Rijnsburg 2024. Toen is onder andere gesproken over het convent dat op 20 april 2024 in Veenendaal is gehouden. De commissie die dat convent had voorbereid, heeft een rapport geschreven. Alle kerkenraden hebben onlangs dit rapport ontvangen.

In dit rapport kijkt de commissie terug op het convent, de dag van het convent zelf en de reacties die na afloop via de pers en op andere manieren bij de commissie terecht zijn gekomen. De commissie spreekt over een oogst van het convent. Het convent heeft dus daadwerkelijk een aantal dingen opgeleverd die ons als kerken verder kunnen helpen.

Gelukzoeker

Het boekje dat voor me ligt is actueler dan ooit. De schrijver is Gor Khatchickyan die in de negentiger jaren van de vorige eeuw met zijn ouders en broer uit Armenië naar Nederland is gevlucht. Hij is dan twaalf jaar oud en heeft een leuk leven met vrienden, voetbal en pianolessen. Zonder te worden ingelicht – het risico dat deze geheime missie bekend zou worden bij de overheid is te groot - wordt hij meegenomen op de vlucht, die zijn ouders noodzakelijk vinden. Het predicaat ‘gelukzoeker’ klopt volgens hem niet. Eerder zou je het naar zijn mening ‘ongelukzoeker’ kunnen noemen. Zo leuk is het echt niet om vluchteling te zijn. Gor beschrijft de jaren dat hij van de ene onzekere situatie in de andere komt, de gang via de verschillende opvangcentra, de wanhoop en het verdriet dat met de vele afwijzingen gepaard gaat, maar ook de dankbaarheid voor het hier mogen zijn en zijn vertrouwen op God. Het zal goedkomen! Het generaal pardon voor 26000 asielzoekers wordt in 2007 ook aan zijn familie verleend. Hij is dan acht jaar in Nederland en inmiddels begonnen aan de studie geneeskunde. Het pardon is pure genade, ervaart hij.